Ilo Ilo

Film I’ve seen in May 2017

01/05/17 – Personal Shopper (Olivier Assayas/ France, Germany/ 2016) – 4/5

ที่ชอบหนังมากๆคือการที่มันทำให้เรารู้สึกประหลาดแบบสุดๆด้วยความเป็นหนังผี หนังผีแบบยุโรปที่เราแม่งแทบจะนึกภาพไม่ออก มีโฉ่งฉ่างบ้างแต่ก้ยังคงรักษาระดับรสนิยมแบบย6โรปอยู่

แต่ส่วนที่ชอบที่สุดนั้นกลับไม่ใช่เรื่องการมีตัวตนอะไรนั้นแฮะ แต่คือการที่มันโยงเรื่องผีสางวิญญาณเข้ากับเรื่องศิลปะกับวิทยาศาสตร์ โอโห ชอบมาก คือพอหนังมันบอกว่าอีเลขฐานสองมันอาจมาจากการสื่อสารกับผี อีการที่ตัวนางเอกคุยแชตกับผีมันเลยชอบธรรม ไม่เขอะเขินและดีฉิบหายเลย

ปล. ซีนผีเดินออกจากโรงแรมนี่มหัสจรรย์มาก

01/05/17 – Leviathan (Lucien Castaing-Taylor, Verena Paravel/ France, UK, US/ 2012) – 4/5

โอโห มึงถ่ายกันยังไง

รับรู้ได้ถึงกลิ่นคาวปลากันเลยทีเดียว ที่สำคัญคือเห็นเลยว่าอุตสาหกรรมประมงแม่งโหดฉิบหาย

ควรดูจอใหญ่ๆจริงๆ

03/05/17 – Guardians of the Galaxy Vol.2 (James Gunn/ US/ 2017) – 3/5

ก็เข้าใจนะว่าธีมของหนังมันคือเรื่องมิตรภาพ แต่คือพอมันยัดเข้ามาเยอะๆมันก็ทำเอายี้เหมือนกัน ไหนจะพ่อ-ลูก ไหนจะพี่-น้อง ไหนจะสายสัมพันธ์ต่างสายเลือดหรือแม้แต่เรื่องมิตรสหายกลับใจ แม่งเยอะเกิ้น

ก็ยังโชคดีที่ได้บุญเก่า คือเราอยู่ในฝั่งที่ชอบหนังภาคแรกมากๆน่ะ อะไรที่มันมีเหมือนในภาคแรกนั้นเราบันเทิงกับมัน มันเลยเป็นหนังที่ดูสนุกเป็นห้วงๆเป็นช่วงๆเสียมากกว่า ไม่ถึงกับผิดหวังแต่ก็ไม่ได้ชอบอะไรมันมากมายนัก

อนึ่ง เกลียดอีตัวละคร เมนทีส จังเลย ตัวละครที่ถูกออกแบบให้มีหน้าที่แค่สื่อสารสิ่งที่พูดโต้งๆไม่ได้ มันดูเล่นง่ายไปนิด

05/05/17 – I Am A Hero (Shinsuke Sato/ Japan/ 2015) – 4.5/5

หัวใจจะวาย สนุกมากกกกกกกกกกก

ชอบการออกแบบซอบบี้ ทั้งในแง่ของกายภาพที่ดูสดใหม่และน่าขนลุกสุดๆ และอีกแง่อันว่าด้วยไอเดียของการติดอยู่กับอดีตของการเป็นซอมบี้

แม้ประเด็นจะไม่ได้ใหม่แบบน่าตื่นเต้น แต่การที่มันพูดเรื่องฮีโร่แบบปัจเจคชนคนเสียงเล็กๆนี่มันดีจัง เราเลยชอบตอนจบของมันมากๆที่ว่าการเป็นฮีโร่แม่งไม่ได้ดีอย่างที่คิดไว้เลยนี่หว่า

ออ! เสียใจด้วย Train to Busan เชิญเข้าช่องผักได้แล้วค่ะ

06/07/17 – Ilo Ilo (Anthony Chen/ Singapore/ 2013) – 4.5/5

ได้ดูซักที คลายบาปของตัวเองได้แล้ว หนังดีงามน้ำตาไหล

พล๊อตอันว่าด้วยชีวิตครอบครัวชาวจีนในสิงคโปร์ในช่วงวิกฤตเศรษฐกิจที่บริษัทต่างๆทยอยเลย์ออฟคนงาน มีคุณพ่อที่ต้องดิ้นรนหาเงินเลี้ยงครอบครัว คุณแม่ท้องแก่ใกล้คลอดที่ก็ต้องรักษาตำแหน่งหน้าที่การงานของตัวเองเอาไว้ ตลอดจนลูกผู้สร้างแต่ปัญหาให้หนักอกจนต้องไปจ้างพี่เลี้ยงมาจากฟิลิปปินส์ พี่เลี้ยงที่ก็เข้ามาทำงานในสิงคโปร์ด้วยเงื่อนไขเดียวกันคือหาเงินเลี้ยงชีพและส่งเสียลูกที่ยังเล็ก

ด้วยพล๊อตที่สามารถดราม่าได้ล้านแปด แต่หนังกับไม่เลือกที่จะเล่าแบบนั้น นั่นจึงเป็นข้อดีของหนังที่เราชอบมาก น้ำเสียงเรียบๆคือลิ่มอันทรงอานุภาพที่จะค่อยๆกระเทาะมิติความเป็นมนุษย์ มิติสังคม มิติทางความสัมพันธ์ออกมาให้เราได้เห็น ภาพความอ่อนแอของพ่อ ความริษยาของแม่ การเติบโตของลูกและการดิ้นรนของคนใช้ เหล่านี้คือความเป็นมนุษย์ที่เราได้เห็นจากหนังเรื่องนี้

และสุดท้ายน้ำตาก็ไหลพรากเมื่อหนังมันบอกกับเราว่า “เพื่อที่จะรักษาบางอย่างไว้ เราอาจจำเป็นต้องสูญเสียบางอย่างไป”

07/07/17 – The Treacherous (Min Kyu-dong/ South Korea/ 2015) – 2/5

พล๊อตว่าด้วยราชวงศ์อะไรซักอย่างของเกาหลี ที่กษัตริย์เป็นบ้า บ้าทั้งสมองและกาม มีผู้ติดตามเอาใจที่มีหน้าทีเกณฑ์หญิงจากทั่วประเทศมาเข้าฮาเลม ประชาชนก็โกรธซิ น้องนางเอกเป็นลูกของคนขายเนื้อที่ต้องการเข้าวังเพื่อฆ่ากษัตริย์แต่บังเอิญเคยมีอดีตกับผู้ติดตามคนสนิทของกษัตริย์ มันก็เลยเอาไว้เป็นดราม่าเล็กๆของเรื่อง

ดูไปก็งงไปว่าพวกมึงทนกับอีกษัตริย์แบบนี้ได้ยังไงว่ะตั้งนานสองนาน รำคาญมาก

แต่ประเด็นจริงๆคือดูเพราะตามนางเอกมาง่ะ ชอบนางจาก Obsessed (2014) แต่เรื่องนี้ไม่ค่อยโชว์เลย โธ่!

10/05/17 – ฉลาดเกมส์โกง (นัฐวุฒิ พูนพิริยะ/ ไทย/ 2017) – 3.5/5

พอมันไม่มีตัวละครที่มีโพซิชั่นแบบกูเลยในหนัง (พวกไม่มีทั้งเงินและสมอง จะจ่ายเพื่อโกงยังไม่มีปัญญา) ก็เลยได้แต่ อือ! หรา! เคคะ! เอาเลยจ๊ะ! อย่างนั่นแหละ! เอาเลย! ลุ้นๆๆ! แล้วก็ “ไม่นะ!” ตอนหนังจบ

แต่ยอมรับว่าหนังสนุกดี บันเทิงมาก ลุ้นดี งานเนียบ นักแสดงดี แม้จะไม่อินกับตัวเรื่องแต่ก็สนุกกับตัวหนังมากทีเดียว

แต่ที่ชอบสุดคงเป็นเรื่องด้านมืดและโอกาสการเข้าถึงเรื่องการศึกษาในไทยที่ไม่เท่ากัน ณ ที่นี้เราจึงอยู่ทีมแบงค์และเกลียดตอนจบ

อนึ่ง ชอบการโยกหัวเล็กๆของลินมากอย่างไม่มีเหตุผล ชอบมากกกก

ออ! ซีนแห่งปี “อนาคตแห่งการซักผ้า” รุนแรงเหี้ยๆ

14/05/17 – In The basement (Ulrich Seidl/ Austria/ 2015) – 3/5

ก็แรงสมกับหนัง อุลริช ซีเดิล ในเรื่องนี้เป็นสารคดี(ที่ก็มีแอบเซ็ตติ้งขึ้นมาอยู่บ้างแหละ)นำพาคนดูไปดูกิจกรรมของผู้คนที่กระทำในห้องใต้ดิน แน่นอนแหละว่ามันต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้วในหนังของซีเดิล ซึ่งก็เวียนวนไปด้วยเหล่าคนเหยียดอิสลาม, นักดนตรีผู้เทิดทูนฮิตเลอร์, คุณป้าเลี้ยงเด็กทารกที่ตายแล้ว, นักล่าและแดกสัตว์ที่ภูมิใจในการกระทำของตัวเอง, ชีวิตรัก S&M หรือแม้แต่กระหรี่เบื่อชีวิตและนักเที่ยวผู้ภูมิใจในกามกิจของตัวเอง

ด้วยความที่ห้องใต้ดินมักให้ความรู้สึกถึงการเป็นดินแดนแห่งความลับ แห่งเรื่องส่วนตัว ความเหวอแดกประหลาดโลกของมันจึงเป็นสิ่งที่แข็งแรงที่สุดของหนังเพราะมันคือการเปิดโลกการรับรู้ของคนดูว่า เออ โลกเรามันก็มีรสนิยม ความเชื่อ ความคิดที่แตกต่างหลากหลาย (แต่หากจะคิดว่ามันเซ็ตขึ้นมา นั่นก็อีกเรื่องนึง)

อย่างไรก็ตาม ความที่มันเป็นเพียงแค่การตามไปดูเหล่าผู้คนและกิจกรรมของพวกเขาเท่านั้น หนังมันเลยไม่ค่อยมีผลกับต่อมอารมณ์ของเราเท่าไหร่ ได้แค่ช๊อคกับภาพ กับเรื่องราว แต่ไม่ได้รู้สึกอะไรนัก

อนึ่ง ชอบภาพที่ ผกก ให้เหล่าผู้คนยืนมองกล้องอยู่นิ่งๆในห้องใต้ดินของตัวเองมาก

17/05/17 – Harmonium (Kôji Fukada/ Japan/ 2016) – 3/5

ไม่ถึงกับชอบมากอย่างที่คิดไว้แต่แรกแฮะ

เอาเข้าจริงเราว่ามันก็เดินทางสูตรอะนะ เพียงแต่พอมันเป็นญี่ปุ่นและถูกเล่าด้วยความนิ่งมันเลยดูเลือดเย็น ครึ่งแรกแลดูหวานแต่เต็มไปด้วยความสงสัย ก่อนที่ครึ่งหลังเรื่องจะถูดบิดและดันตัวละครให้ตกสะพานอยู่ตลอดเวลา

ส่วนที่ดีและเราชอบที่สุดคงเป็นเรื่องการเก็บงำความลับของตัวละครที่มันส่งออกมาถึงบรรยากาศแวดล้อม อันนี้แหละที่มันน่าขนลุก

21/05/17 – Frantz (François Ozon/ France, Germany/ 2016) – 5/5

รักหนังมากๆ อยากเขียนถึงยาวๆ แต่คงเป็นไปไม่ได้ ฮือๆๆ

เป็นหนังที่ธีมของมันแสนน้ำเน่า ที่พูดถึงเรื่องการสูญเสีย ความเกลียดชัง ความรักและการลวงหลอก แต่มันกลับถูกร้อยเรียงออกมาได้อย่างงดงามเหลือเกิน

ชอบที่หนังเล่นเรื่องความจริง-ความลวง ทำให้เราไม่อาจโอนเอียงให้ค่าด้านใดด้านหนึ่งได้เลย ความจริงอาจมอบความทุกข์แต่ก็ทำให้คนเดินก้าวข้ามไปได้ ในขณะที่ความลวงจะสามารถทำให้คนสุขใจได้แต่มันก็เต็มไปด้วยควมทุกข์กับบางคน

ดูจบสงสารนางเอกมาก รักนางสุดๆ

ออ! ชอบกับการเล่นภาพขาวดำกับภาพสีในหนังแบบสุดๆๆๆๆๆ ภาพขาวดำสำหรับความทุกข์และหม่นเศร้า ภาพสีสำหรับความรักและความสุข

26/05/17 – Cosmic Sex (Amitabh Chakraborty/ India/ 2014) – 2/5

เมื่อเซ็กซ์ถูกจับมารองรับเรื่องราวทางจิตวิญญาณ เมื่อนั้นกูก็ได้แต่อุเบกขา กูเข้าไม่ถึง กูขอบาย กูขอดูเซ็กซ์แบบมีสีมีสันดีกว่า

ออกตัวก่อนว่าที่ดูหนังเรื่องนี้เพราะเราชอบ Qaushiq Mukherjee (AKA. Q) คนทำหนังอินดี้อินเดียที่ทำหนังที่เราชอบมากๆอย่าง Gandu (2010) เลยลองหาหนังอินดี้อินดี้อินเดียมาดูเพิ่ม

เอาจริงๆถ้าเรามีพื้นเรื่องความเชื่อหรือแนวคิดตามแนวลัทธิต่างๆในอินเดียบ้างก็คงจะจับต้องหนังได้มากกว่านี้และคงไม่รู้สึกกับหนังแบบนี้ แต่ก็นั้นแหละสุดท้ายก็เฟลกับหนังอย่างหมดหนทางเยียวยา

อย่างไรก็ตาม ชอบการเล่นใหญ๋ขอกระเทยแม่เล้ามาก

29/05/17 – Mustang (Deniz Gamze Ergüven/ France, Germany, Turkey, Qatar/ 2015) – 5/5

เอาเข้าจริงแล้วหนังไม่ได้มีอะไรใหม่เลย มันเล่าเรื่องของเด็กสาวกำพร้า 5 คนที่อยู่ร่วมกันประหนึ่งพี่น้องร่วมสายเลือดกับการจัดการความนึกคิดและชีวิตของตัวเองในสังคมอนุรักษ์นิยมที่ชายเป็นใหญ่และยังคงประเพณีโบราณคร่ำครึ แล้วยิ่งการให้พี่น้องทั้ง 5 ได้พบทางออกที่แตกต่างกันไปมันก็ยิ่งไม่ใช่เรื่องใหม่แถมดีไม่ดีผู้ชมอาจรู้สึกได้ว่าหนังมันเพลย์เซฟเกินไป แต่โชคดีที่หนังมันทำให้คนดูอย่างเรามองข้ามจุดนั้นไปได้ด้วยเพราะองค์ประกอบอื่นๆที่มันดีมากเสียจนเรายกใจให้ เล่าเรื่องดี ภาพสวย นักแสดงมีเสน่ห์และสั่นสะเทือนเราได้เล็กๆเมื่อหนังจบลง

อีกส่วนที่ชอบมากๆและน่าจะเป็นอีกหนึ่งตัวละครหลักได้เลยคือตัวบ้าน สถานที่ๆแทบจะกลายเป็นเรือนจำกลายๆ แล้วหนังก็ฉลาดมากที่ใช้คุณสมบัติข้อนี้มาเป็นเงื่อนไขหนึ่งของเรื่องในช่วงท้าย

ชอบตัวละคร เยซิน ชายขับรถไร้แบล็คกราวด์ที่มาที่ไป ชอบตัวละครน้าสาวผู้วิ่งออกไปเควี้ยงหินใส่เสาไฟ และชอบพี่สาวคนกลางกับการเปรียบเทียบตัวเองกับนิ้วกลาง

Advertisements