FILM I’VE SEEN IN FEBRUARY 2018

08/02/16 – Operation Mekong (Dante Lam/ China, HK/ 2016) – 2/5

ดูนานแล้ว ลืมเขียน

ก็สนุกเพลินๆดีกับการดูจีนที่อยากจะเป็นฮีโร่ของภูมิภาคเอเชีย (ก่อนที่เห็นว่าจะทำตัวใหญ่ระดับโลกใน Wolf Warrior 2)

 

 

14/02/18 – Devilman Crybaby (Yuasa Masaaki/ Japan/ 2018/ 10EP Anime) – 5/5

อือหือ ดูกันเถอะ ดีจริงสมคำล่ำลือ

จำได้ว่าไม่ได้ชอบ Mind Game มากนัก แต่เรื่องนี้ยอม ดีงามทุกองคาพยบ ไม่มีการพินอบพิเนา อะลุ่มอล่วยใดๆทั้งสิ้น รุนแรงเต็มขั้น ไม่มีควาออมชอมอะไรทั้งนั้น ซึ่งมันทำให้หนังมันไปสุดทางจริงๆโดยเฉพาะอีพีท้ายๆ

เอาจริงๆประเด็นมันก็ไม่ได้ใหม่นะ แต่มันเข้ากั๊นเข้ากันกับโลกในตอนนี้ที่พร้อมเพรียงกันหันขวา ไร้ซึ่งความเชื่อใจในกันซึ่งกันและกัน

21/02/18 – มะลิลา (อนุชา บุญยวรรธนะ/ ไทย/ 2018) – 5/5

น้ำตาปริ่ม ดีจังเลย หนังเข้าทางเราทุกอย่าง ความรัก มะเร็ง ความตาย การเริ่มต้นใหม่ รวมถึงการเป็นพระ มัน relate ชีวิตเราได้หมดเลย ซีนทำบายศรีให้เชนเริ่มต้นชีวิตใหม่นี่น้ำตาไหลเลย คิดถึงตอนเสียแม่ใหม่ๆ ส่วนการเล่าเรื่องการเป็นมะเร็งของพิชก็ทำให้เราคิดถึงพ่อ

แล้วก็ชอบการแบ่งหนังเป็นสองพาร์ตด้วย แน่นอนอดคิดไปถึงหนังมาสเตอร์พีสอย่าง “สัตว์ประหลาด” ของพี่เจ้ยไม่ได้ที่คล้ายกันทั้งเรื่องการแบ่งพาร์ตโดยพาร์คแรกเป็นเรื่องรักแล้วพาร์ตหลังก็เข้าป่า แต่ที่เราชอบมากๆคือ พอตัวเอกมันต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกรอบ แต่ไม่มีสิ่งเรียกขวัญ เรียกวิญญาณกลับมาได้อีกแล้ว มันเลยต้องเรียนรู้การเรียกขวัญให้ตัวเองด้วยการเป็นพระ รับรู้สิ่งรอบตัวและการกระทำของตัวเองอยู่ทุกขณะ แล้วพอมันเรียกขวัญกลับมาได้แล้ว รับรู้ได้แล้ว การเปลือยกายแช่น้ำจึงไม่ต่างจากบายศรีที่มันจะสมบูรณ์พร้อมก็ต่อเมื่อนำไปลอยน้ำ

เป็นหนังที่พูดเรื่องความรักบนความเชื่อทางศาสนา, พูดถึงความอ่อนแอและเปราะบางของมนุษย์ได้วิเศษและงดงามจริงๆ

หลงมนต์ทุกความตายที่เกิดขึ้นในหนังมากๆ แง่หนึ่งมันดูโหดร้ายแต่แง่หนึ่งมันก็เป็นตลกร้ายของชีวิตธรรมดาสามัญของผู้คนที่ขึ้นอยู่และดับไปเป็นสรณะ

เวียร์ดีงามมาก แต่เราชอบโอ อนุชิตมากกว่า ชอบที่พี่มดเอ็กซ์ว่า โอในเรื่องนี้ทำให้คิดถึง เลสลี่ จาง

ติดท๊อปแน่ และอยากดูอีกรอบ

23/02/18 – Loveless (Andrey Zvyagintsev/ Russia/ 2017) – 4/5

ชอบ Leviathan (2014) หนังเรื่องก่อนของ ผกก ท่านนี้มาก (ส่วนอีกเรื่องที่ได้ดูคือ The Return (2003) แต่เสียใจที่จำอะไรไม่ได้แล้ว แต่รู้ว่าก็ชอบอยู่ประมาณนึง)

มาเรื่องนี้ตอนดูจบใหม่ๆไม่ได้กลับไม่ได้รู้สึกชอบมาก คือมันรับรู้ได้ถึงความเลือดเย็นแหละ แต่เหมือนมันยังไปไม่สุด ทั้งตัวเรื่องพูดถึงครอบครัวที่กำลังจะแตกแล้วกลายเป็นว่าตัวลูกคือปัญหาหนึ่งที่ต้องการจัดการด้วยการเกี่ยงกับรับผิดชอบ แล้ววันนึงเด็กมันหายตัวไป เมื่อนั้นความฉิบหายจึงบังเกิด ทั้งหมดเกิดขึ้นในสถานที่ๆเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ

แต่พอเวลาผ่านไป คิดถึงหนังไป คิดถึงชีวิตของตัวละครหลังหนังจบไปก็พบว่ากลับมาชอบหนังมากขึ้นเรื่อยๆ เออ ทำไปทำมากลับมารู้สึกว่าแม่งเลือดเย็นแบบโหดร้ายเลยว่ะ

24/02/18 – The Shape of Water (Guillermo del Toro/ US) – 3.5/5

– เราไม่มีปัญหากับหนังเลยแหะ เพลิดเพลินมาก คือพอมันทรีดตัวเองว่าเป็นเทพนิยายเราเลยโอเคกับมันหมดเลย

– ชอบช่วงเวลาในหนังมากๆที่เป็นช่วงสงครามเย็น แม้ประเด็นยุบยับอื่นๆทั้งเรื่องเกย์ การเหยียด คนชายขอบอะไรนั้นจะแสนน่าเบ้ปาก แต่เราก็ยังชอบในความเป็นเทพนิยายฟุ้งๆของมันอยู

– ชอบฮอคกิ้งมากและชอบซีนขาวดำซีนนั้น

– แต่ก็นั้นแหละ พอดูจบแล้วก็จบกันไป

24/02/18 – Lady Bird (Greta Gerwig/ US/ 2017) – 3.5/5

– เหมือนเห็นหน้าเกรวิคตลอดเวลาไม่รู้ทำไม คิดถึงนางในภาพลักษณ์ในหนังเรื่อง 20th Century Women ในหนังเรื่องนึ้ตลอด

– แล้วก็รู้สึกตลอดว่าหนังมันส่วนตัวจริงๆ ก็เลยเกิดคำถามว่าถ้านางยังทำหนังต่อไปมันจะออกมาเป็นยังไงนะ

– โดยรวมหนังก็น่ารัก อบอุ่นดี และแน่นอนความสัมพันธ์แบบทั้งรักทั้งชังของแม่ลูกนั่นดีมาก

– แต่รู้สึกว่าช่วงท้ายมันรวบรัดตัดความไปหน่อย เสียดายๆ

25/02/18 – Youth (Feng-Xiaogang/ China/ 2017) – 4/5

แหมมมม ไอ้เราก็นึกว่ามันจะพูดถึงสังคมยุคปฏิวัติวรรณธรรมได้มากกว่า แถมเล่นข้ามเหตุการณ์สำคัญใหญ่มากอันนึงไปเลย (แต่ก็อย่างว่าแหละ มึงจะหวังอะไรแบบนี้กับหนังเฝิงเสี่ยวกัง)

แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบ เฝิงยังคงบิ้วส์เก่งเว่อเหมือนเดิม Aftershock น้ำตาแตกยังไง เรื่องนี้ก็อย่างนั้นเลย

เรื่องราวการก้าวพ้นวัยมาพร้อมกับการถ่ายภาพที่สวยงดงามหมดจด โศกนาฏกรรมก็มาพร้อมเพลงประกอบสะเทือนอารมณ์ มันเลยทัชคนดูได้อยู่หมัดพร้อมๆกับความน่ากลัวของอาการรักชาติเบอร์ใหญ่ของมัน

ขอบซีนฟังเพลง เติ้งลี่จิง มากแบบน้ำตาไหล งดงามนอสทาเจีย

แล้วก็ชอบตัวละคร ถิงถิง ที่สุดตรงเพราะมันเป็นหญิงแรดที่ไม่ได้แคร์สังคม ชาตินิยมห่าเหวอะไรนั่น 555

เพิ่มเติม: ซีนงานปัจฉิมปิดคณะนี่เกิดคำถามว่าเด็กๆยุคโซเชียลนี้เค้าจะอินไหมนะ

26/02/18 – On Body and Soul (Ildikó Enyedi/ Hungary/ 2017) – 2/5

ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เก็ตหนัง ไม่เข้าใจ ไม่ relate ใดๆทั้งสิ้น หญิงหุ่นยนต์ ชายพิการ มีภาพฝันเดียวกันเลยอยากเอาภาพฝันนั้นให้กลายเป็นจริง อย่างงี้น่ะหรือ?

โอเคละรสชาติมันแปลกประหลาดดี ชอบที่ให้หน้าที่การงานของตัวละครมันอยู่ในโรงฆ่าสัตว์ซึ่งอาจเพื่อเป็นการบอกกลายๆว่าเหล่ามนุษย์พวกนี้มันดูไม่มีชีวิตจิตใจเท่าไหร่ ดูอย่างนางเอกซิหุ่นยนต์ขนาดนั้น อย่างพระเอกก็เชยชาสุดๆ ซึ่งก็อาจมีไว้เพื่อผลของพล็อตเมื่อหนังมันตบเข้าธีมของหนังที่ว่าด้วยความรัก, ความฝันอะไรเทือกๆนั้น

นี่ถ้าตอนจบเฉลยว่านางเอกเป็นมนุษย์ต่างดาวก็จะไม่แปลกใจใดๆเลยนะ

อนึ่ง คิดไปถึงหนังเรื่อง Upstream Color (2013) ที่รู้สึก WTF เหมือนกัน แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีลูกเล่นอะไรให้เราชอบอยู่บ้าง

28/02/18 – Wind River (Taylor Sheridan/ US, UK, Canada/ 2017) – 5/5
(ดูบนเครื่อง)
ขอบมาก หนังถึงพร้อมทุกทาง ทั้งความเป็นทริลเลอร์และความเป็นดราม่าหนักๆ ห่อหุ่มด้วยบรรยากาศอันเย็นยะเยือกพอๆกับผู้คนพื้นถิ่นและดนตรีน้อยๆส่งความรุนแรง
ชอบเรื่องการติดอยู่ในพื้นที่, native ที่โดนรุกไล่และความไร้น้ำยาของภาครัฐ
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s