Pierrot Le Fou (Jean Luc Godard/ France, Italy/ 1965)

26/10/14 – Pierrot Le Fou (Jean Luc Godard/  France, Italy/ 1965)

tumblr_lz3amo4xju1qzspj4o1_500

ดูหนังโกดาร์ดมาแล้ว 8 เรื่อง ทุกเรื่องอยู่ในเกณฑ์ที่ชอบมากๆทุกเรื่องแต่เราขอยกให้เรื่องนี้ขึ้นแท่นเป็นหนังชอบของโกดาร์ดอันดับที่สองไปเลย สนุกมาก แสบสันต์มาก แพรวพราวแถมกวนตีนสุดๆ

เอาส่วนของเรื่องเล่าก่อน หนังมันมีกลิ่นอายแบบเดียวกับที่เราชอบใน Breathless คือเป็นหนังโจรกรรม ฆาตกรรม ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความโรแมนติกแบบที่ไม่เหมือนใครและไม่มีใครทำได้เหมือนอย่างแน่นอน ผสมปนเปแนบอิงเข้ากับวรรณกรรม การ์ตูน บทกวีที่เอาเข้าจริงมันอาจไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องที่เล่าเลยแต่มันกลับให้รสชาติอันแปลกประหลาดอย่างสุขใจ อีกแง่คือความที่มันเป็นแฟนตาซีของคนชั้นกลางที่อยากหนีไปจากวิถีแบบเดิมๆ อยากโก๋เก๋ลุคคูล มีสาวสวยเคียงกายแล้วก็ฉิบหายไปในที่สุด เจ็บแสบจริงๆ

ส่วนเทคนิคก็น่ากราบแทบเท้ามากๆ มันทิ้งขนบหนังโจรกรรมฆาตกรรมที่เราเคยรับรู้ไปเสียหมดสิ้น ลดรูปกลายเป็นเพียงแค่ห้วงสั้นๆภาพสั้นๆแค่นั้น หรือการที่บางซีนเป็นหนังเพลงซะเฉยๆแล้วก็ถ่ายแบบลองเทคเสียด้วย หรือแม้แค่การให้ตัวละครจ้องมองมาที่กล้องก็สามารถเปิดเปลือยสิ่งที่ปกปิดอยู่ภายในของตัวละครได้อย่างยอดเยี่ยม แต่ที่เราชอบที่สุดคือการเล่า 2 เหตุการณ์ด้วยการถ่ายเทคเดียวยาวๆในห้อง ใช้มุมกล้อง เหลี่ยมมุมของห้องและอุปกรณ์ภายในห้องในการหลอกผู้ชมเพื่อเล่าการฆาตกรรมบุคคล 2 คนในต่างวาระ เทพมากๆ (มันคือฉากในห้องของมารีแอนหลังหนีด้วยกันมาในช่วงแรก)

อีกส่วนที่เราชอบมากๆคือความกวนบาทาอย่างที่สุด แบบเหวอๆหน่อยอย่างการขับรถลงทะเลหรือกับฉากจบ หรือทางการเมืองอย่างฉากเล่นละครสงครามเวียดนามให้คนอเมริกันดู (ฉากนี้ตลกมากๆ) หรือในทางภาพยนตร์เองในซีนปาร์ตี้ที่เดินผ่านคู่สนทนาต่างๆในประเด็นที่ว่า ภาพยนต์คืออะไร? พร้อมกับการย้อมภาพตามแม่สี RGB ซึ่งมันก็พ้องกับเรื่องราวในหนังทั้งเรื่อง พ้องกับเรื่องที่ตัวละครในเรื่องมันกำลังแต่ง ในรูปแบบของหนังสีอันเป็นการผสมกันของแม่สีเหล่านั้น อีกซีนคือตอนเผารถที่ขโมยมาแบบลวกแต่ตัวละครกลับเชื่อว่าจะไม่มีใครจับพวก เขาได้แน่ๆด้วยประโยคเด็ดที่ว่า “นี่มันคือเรื่องจริง ไม่ใช่หนังนะ” ที่พยายามเบลอโลกในและนอกหนังให้จางลง

และก็คิดว่านี่น่าจะเป็นหนังต้นแบบของหนังจำพวกคู่รักฆาตกรหลายๆเรื่องที่มีการสร้างตามมา เดี๋ยวว่างๆลองหาข้อมูลดู

สุดท้ายอย่างบอกว่า แอนนา คาริน่า เลอค่ามากๆ

ปล. ลองมาจัดลำดับหนังโกดาร์ดที่เราได้ดู ได้ผลดังนี้

1960: À bout de souffle (Breathless)
1965: Pierrot le fou
1965: Alphaville
1964: Bande à part (Band of Outsiders)
1962: Vivre sa vie (My Life to Live)
1967: Week End
2014: Goodbye To Language
1967: La Chinoise

5/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s