ออกไปข้างใน (นฆ ปักษนาวิน/ 184 หน้า/ สำนักพิมพ์มติชน/ 2555)

ออกไปข้างใน (นฆ ปักษนาวิน/ 184 หน้า/ สำนักพิมพ์มติชน/ 2555)

orkpai

*** รอบแรกใช้เวลาอ่านนานเกินไป อ่านบทนึงทิ้งยาวไปนานก่อนจะมาอ่านอีกบทนึงทั้งที่่จริงๆเราพบว่าแต่ละบทมันมีความเชื่อมโยงกันอยู่ ก็เลยอ่านมันซ้ำอีกรอบเสียเลย ***

“สิ่งที่ถูกทำให้หลงลืมย่อมไม่ใช้ประวัติศาสตร์ในยุคสมัยของเรา”

ความสนุกของหนังสือเล่มนี้คือการจับบุคคล เหตุการณ์ สถานที่หรือสิ่งใดๆ (ปาริสุทธิ์, แม่น้ำ, ร้านอาหาร, เสื้อสีน้ำตาล, ห้องสมุดหรือร้านหนังสือ) จากบทหนึ่งไปข้องเกี่ยวกับอีกบทหนึ่งจนก่อร่างสร้างการผสมรวมเรื่องราวขึ้นมาอีกแบบหนึ่ง ในความรับรู้อีกรูปแบบหนึ่ง ปาริสุทธิ์อาจคือคนๆเดียวกันแต่อยู่ในคนละชาติภพในแต่ละตอน หรืออาจเป็นคนๆเดียวกันแต่อยู่บนการรับรู้บนพื้นฐานและบริบทที่แตกต่างกันไปอันเป็นปัจเจก เฉกเช่นเดียวกับการรับรู้ประวัติศาสตร์ ประวัติศาสตร์คือทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต แม้ในเหตุการณ์เดียวกันแต่การรับรู้ของแต่ละบุคคลนั้นย่อมไม่เหมือนกัน เรามองประวัติศาสตร์ด้วยแว่นที่หลากหลาย แว่นที่ตีกรอบเราต่างๆกันไปตามบริบทของสัมคมและยุคสมัยที่แวดล้อมเราอยู่ เราเลือกที่จะเชื่อหรือไม่เชื่อในบางส่วนของประวัติศาสตร์ก็ได้ และก็เฉกเช่นเดียวกับหนังสือเล่มนี้ที่ก่อร่างสร้างการรับรู้กับประวัติศาสตร์ไปในอีกรูปแบบหนึ่ง มันคือเส้นเรื่องเล่าอีกเส้นเรื่องหนึ่งในประวัติศาสตร์ เรารับรู้ประวัติศาสตร์ร่วมในมุมแบบปัจเจกของผู้เขียนและของตัวเราเอง มันน่าตื่นเต้นไม่น้อยที่ได้รับรู้ว่ามันยังมี หรือ มันยังสามารถสร้างเรื่องราวอื่นๆได้อีกมากมายก่ายกองบนแวดล้อมของประวัติศาสตร์ มีเรื่องราวมากมายก่ายกองให้เราได้ร่วมรับรู้และรู้สึกในอีกการรับรู้หนึ่ง

“ความทุกข์ทรมารอันแสนเงียบงัน จึงกลายเป็นความรักชัวนิจนิรันดร์”

และด้วยในมุมของเรื่องเล่าในหนังสือเล่มนี้ เราพ่ายแพ้เสมอกับมนุษย์ผู้ป่วยไข้ชำรุด, กับการหายสาบสูญไปแบบไร้การบอกกล่าว, กับความพ่ายแพ้หมดรูปรวมไปถึงกับความตาย ทุกเรื่องราวของมันพาเรา “ออกไป…ข้างใน” เพื่อไปพบกับสิ่งที่ว่าเหล่านั้น พาเราไปเจ็บปวดกับตัวละคร ไปวิ่นเหว่งกับพวกเขาเหล่านั้นที่ไม่เคยเฉียดกรายเข้าใกล้เส้นสมมุติที่แบ่งความทุกข์-สุข หนำซ้ำเส้นนั้นมันอาจรางเลือนมากเสียจนไม่อาจระบุได้อีกต่อไป ออกไปข้างในอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ซึ่งกาลเวลาร้อยเรียงผิดรูป กลายเป็นกระจกส่องสะท้อนต่อกันไปมาในแต่ละช่วงเวลา ถุึงท้ายที่สุดบางเรื่องราว เวลาก็ไม่สามารถเยี่ยวยาสิ่งใดได้

ทุกการจบของแต่ละตอนมักทิ้งค้างเถ้าถ่านแห่งความรู้สึกไว้ในใจเสมอๆ ที่บางเรื่องก็ยอมรับว่าไม่รู้จะอธิบายยังไง และเราก็ชอบอาการแบบนี้จริงๆ

5++++/5

 

 

 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s