พี่มาก พระโขนง (บรรจง ปิสัญธนะกูล/ ไทย/ 2556)

พี่มาก พระโขนง (บรรจง ปิสัญธนะกูล/ ไทย/ 2556)

เอาเข้าจริงหนังก็ไม่ได้มีอะไรใหม่จากหนังเรื่องก่อนๆของผู้กำกับ (ดูจบไม่ทันข้ามวันก็ลืมๆไปหลายฉากแล้ว) อย่างไรก็ตามต้องยอมรับว่าผู้กำกับยังคงเชื่อมือได้เสมอในความฉกาจของการทำหนังโดยเฉพาะเรื่องจังหวะจะโคนในการซัดคนดูให้อยู่มือ (กวน-มึน-โฮเป็นตัวอย่างที่ดีมากกับหนังที่มีเนื้อเรื่องแสนเพ้อฝันไกลตัว แต่กลับสามารถทำออกมาได้สนุกมากๆ) หลายๆฉากทำได้อย่างน่าจดจำและเวิร์กมาก อาทิ ฉากงานวัดหรือการสื่อด้วยน้ำตาลปั้นหรือฉากตลกอย่าง “อีแดงยังสำคัญอยู่ไหม?”

ส่วนเรื่องบทสรุปของหนังที่แม้จะยังคงจบตามสไตร์ GTH อยู่เหมือนเดิม (คือ feel good เข้าไว้ในทุกๆเรื่อง) แต่เราค่อนข้างชอบกับบทสรุปของหนังเรื่องนี้พอควร (ทั้งในแง่อารมณ์และสารที่สื่อ) แม้เมื่อมองดูผ่านๆแล้วมันจะแลตอแหลไปนิดหากมองแบบสะท้อนสังคมร่วมสมัยที่ให้ผีมาอยู่ร่วมกับคนได้อย่างสันติ แต่กลุ่มคนเหล่านั้น (ที่อยู่กับผีได้) ก็ยังเป็นเพียงแค่คนกลุ่มเล็กๆเท่านั้น เพราะมันไม่ใช่ทุกคนหรอกที่จะสามารถยอมรับความแตกต่างนั้นได้แล้วก็เป็นคนส่วนใหญ่เสียด้วย (อย่างที่หนังมันบอก รักของทั้งคู่คือเรื่องผิดธรรมชาติ) และต้องไม่ลืมว่าในเรื่องนั้นมันไม่ใช่แค่ผีหลอกคนอย่างเดียว คนยังหลอกผีด้วย (ไอ้มากที่รู้ความจริงแต่ไม่ยอมบอกอีนาก) อันนำมาสะท้อนสังคมไทยปัจจุบันได้ดีทีเดียว

อนึ่ง สิ่งที่น่าจดจำที่สุดในหนังเรื่องนี้คงหนีไม่พ้น ใหม่ ดาวิกา ที่นอกจากความยูนีคของหน้าตาแล้ว เธอยังได้มอบการแสดงที่มีมีติมากๆด้วยดวงตากลมโตคู่นั้นอันเป็นความตราตรึงอย่างที่สุดในหนังเรื่องนี้

 

4/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s