Fat Live: Smallroom

02/03/13 – Fat Live: Smallroom (ศิลปิน ค่ายสมอลรูม/ ธันเดอร์โดม เมืองทองธานี) 

  •  เพราะไม่ได้เป็นแฟนเพลงของศิลปินทั้งค่าย (บางวงยังไม่รู้จักเลย) แต่ชอบเฉพาะบางคนหรือบางวงเท่านั้นจึงไม่คิดจะไปดูในช่วงแรก การไปเพื่อดูศิลปินที่เราชอบร้องแค่ 3-4 เพลงมันแลดูไม่น่าจะเวิร์กเท่าไหร่
  • แต่เพราะราคาบัตรที่ลดลงมาตั้งครึ่งหนึ่งเลยตัดสินใจไปแบบไม่ยากเย็นอะไรแม้จะมีกลิ่นตุๆมาทั้งแต่แรกแล้วไม่ว่าจะเป็นการขายบัตรแบบซื้อหนึ่งแถมหนึ่งหรือแม้แต่เลื่อนวันจัดออกไปพร้อมๆกับสถานที่จัดที่เล็กลงเยอะมาก (จากริมทะเลสาบเมืองทองไปเป็นธันเดอร์โดม)
  • เหตุที่คนไม่ค่อยให้ความสนใจในคอนเสิร์ตนี้นอกจากจะได้ดูวงที่ชอบแบบไม่เต็มอิ่มแล้ว อาจคือการที่เราสามารถพบเจอศิลปินจากค่ายนี้ในงานต่างๆได้บ่อยครั้งมาก ยิ่งเป็นงานอื่นๆของแฟนยิ่งเยอะเข้าไปใหญ่
  • วันงานจริงคนคงมากันน่าจะเกือบ 75% ของธันเดอร์โดม มองโดยรวมถ้าตัดออกไปซักครึ่งหนึ่งตามเรตการขายบัตรปกติ คนคงโหลงเหลงน่าดู
  • เมื่อคนไม่ได้เยอะมาก การจัดการเลยง่ายหน่อย ส่วนคนดูก็ได้ประโยชน์ไปเต็มๆ อันหมายถึงไม่ว่าคุณจะซื้อบัตรราคาเท่าใดก็ตาม คุณจะสามารถไปอยู่ได้ในทุกๆจุดของฮอลล์ เพียงแต่ขอให้การแสดงผ่านไปซักพักใหญ่ๆก่อนก็พอ ซึ่งก็ไม่ใช้เรื่องเสียหายอะไรเพราะกว่าวงดังๆจะขึ้นก็ล่อเข้าไปเกือบสองชั่วโมงกว่าแล้ว บัตรไกลสุด 600บาท(แต่ซื้อหนึ่งแถมหนึ่งนั่นก็หมายความว่าราคาจริงเพียงคนละ 300บาท) สามารถเดินลงไปเย้วๆหน้าเวทีที่บัตรราคา 900 (450) ได้ หากเหนื่อยก็เดินกลับมานั่งที่บัตร 1200
  • ตามเหตุผลด้านบนจึงทำคนไปกระจุกกันหน้าเวทีเต็มเบยยย
  • ก่อนไปดูก็สงสัยว่าจะจัดการอย่างไรให้ทั้ง 17 วงขึ้นเล่นแล้วสามารถอยู่ในระยะเวลาที่กำหนด (ที่คาดไว้แล้วว่าขั้นต่ำเหยียด 5 ชม. แน่ๆ คือทุ่มกว่าๆถึงเที่ยงคืน) แล้วก็เป็นไปตามคาดคือการแยกเวทีเป็น 2 ส่วนเพื่อเล่นสลับกันได้โดยไม่ต้องไปรอเซ็ตอะไรอีกให้เสียเวลา (คือสามารถเซ็ตตอนวงอื่นแสดงอยู่ได้) แสดงต่อเนื่องทีละ 2-3วงเชื่อมด้วยเกร็ดเล็กๆน้อยๆของค่ายที่ขึ้นเป็นตัวหนังสือบนจอทั้งสองข้างของเวลา คล้ายตอนงานสิบปีโมเดิร์นด๊อก แต่เราไม่ค่อยอินเท่าไหร่
  • เครื่องเสียงต่างๆถือว่าเตรียมมาและเซ็ตมาดีทีเดียว แม้จะมีเสียงหอนบ้างหรือเสียงเบาเกินกว่าปกติบ้างในบางครั้งแต่โดยรวมถือว่าโอเค
  • แต่น่าเศร้าที่กราฟฟิคต่างๆถือว่าสอบไม่ผ่านเลย ใช้เพียงการฉายภาพไปบนแถบผ้ายาวๆแต่ไม่กว้าง เหมือนริบบิ้นใหญ่ๆผาดผ่านหลังเวที ซึ่งกราฟฟิคส่วนใหญ่คือการตีความเพลงแบบง่ายๆ (อย่างเพลงศูนย์ก็เอาเลข 0 หมุนวนไปมา) แลดูไม่มีพลังและความดึงดูดใดๆ

มาว่ากันที่ศิลปินกันบ้าง

  • เซอร์ไพร์สสุด: คือวง Polycat ที่ขึ้นมาลุคเกาหลีเลย ร้องแร็ปและมันส์สัดๆ คือเคยแต่ฟังเพลงผ่านคลื่นพอมาดูการแสดงแล้วรู้สึกว่าแม่งพลังเยอะฉิบหาย อันนี้ชอบมาก
  • ฟินสุด: คือญารินดากับเพลงฮีโร่ ห่า!น้ำตาซึม แล้วก็แน่นอน พี่เล็กกริซซี่คาเฟ่ ซึ่งร้องเพลงอะไรกูก็ฟังเพราะหมด สัด ฟินนนนน
  • เสียงดีฟังเพลินสุด: คือ Superbaker เสียงดีมากฟังเพลินและเคลิบเคลิ้มสุดๆ
  • แรดสุด: คงหนีไม่พ้นจีน กษิดิศแน่นอน แม้เพลงแรกจะดูดร๊อปไปบ้าง (Vanilla Walk คัฟเวอร์ของ Cyndi Seui ที่ขึ้นมาแจมด้วย) แต่อีกสองเพลงที่เหลือพี่แกจัดเต็ม ร้องสามเพลงเปลี่ยนสามชุดไม่มีใครเกิน
  • บ้าที่สุด: คือ The Jukks นอกจากบ้าตามสไตร์แล้วยังแต่งหน้าเป็นโจ๊กเกอร์ (สไตร์โนแลน) ขึ้นเล่นด้วย
  • รู้สึกแปลกที่สุด: หนัง ลุงบุญมีฯ ได้เปลี่ยนแปลงความรู้สึกต่อเพลง Acrophobia ของเราไปแล้วจริงๆ เพนกวินวิลล่าร้องไปเราก็กวาดสายตาหาลิงผีไป
  • ผิดหวังเล็กน้อย: The Yers ที่ไม่ร้องเพลง ระหว่างขับรถ
  • ผิดหวังสุดๆ: คือวงบาร์บี้ เหี้ยอะไรของแม่งไม่รู้ ร้องสองเพลงกระแทกเสียงดนตรีดังๆทุกเพลง นักร้อง(ตาร์)ก็แหกปากเหี้ยห่าอยู่อย่างเดียว ร้องก็ไม่รู้เรื่องดูแล้วรำคาญที่สุด
  • โซโซ: Tatto Colour, The Richman Toy and Slur
  • นอกเหนือจากนั้นจำไม่ได้แล้ว

สรุปโดยรวม: สาวกค่ายนี้ก็คงสนุกกันไป แต่สำหรับเรามันเป็นกราฟแบบขึ้นๆลงๆมากกว่า จบแล้วก็จบกันไป แค่นั้น

3/5

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s