FILM I’VE SEEN IN MAY 2018

03/05/18 – A (Tatsuya Mori/ Japan/ 1998) – 4/5
05/05/18 – A2 (Tatsuya Mori/ Japan/ 2001) – 4/5

สารคดีตามถ่ายสมาชิกกลุ่มลัทธิโอมชินริเกียวหลังเกิดเหตุแก๊สซารินในสถานีรถไฟใต้ดินเมื่อปี 1995 โดยภาคแรกเน้นไปที่ตัวโฆษกของลัทธิ ส่วนภาคสองจะเป็นการตามไปถ่ายสมาชิกในหลายๆสำนักของโอมฯทั่วญี่ปุ่น

ความดีงามของสารคดีเรื่องนี้คือการที่เราได้พบว่ามนุษย์ก็คือมนุษย์ มีชั่วมีดีปะปะกันไปแม้มนุษย์เหล่านั้นจะอยู่จุดไหน ตำแหน่งใดก็ตาม ในการโดนตราหน้าว่าเป็นปีศาจร้ายของลัทธิโอม เรากลับได้เห็นความอ่อนแอ เปราะบางของพวกเขา แต่ในขณะเดียวกัน กลุ่มคนอื่นๆเสียอีกทีดูท่าไม่ต่างจากปีศาจ (ซีนหนึ่งในภาคแรกคือการที่ตำรวจมาหาเรื่องแถมใส่ร้ายเหล่าสมาชิกโอมอย่างเกลียด หรือในภาคสองที่ผู้คนในชุมชมเลือกที่จะให้ยากูซ่ามาจัดการ)

แถมด้วยภาพความเลยเถิดของเหล่าบรรดานักข่าวที่เล่นข่าวกันอย่างสนุกในช่วงเวลาทองหลังเหตุการณ์ ในหนังทั้งสองเราจะเห็นนักข่าวเต็มไปหมดไม่ต่างจากกับแร้งจิกศพ

แต่ข้อเสียเดียวของหนังสำหรับเราก็คงเป็นความยาวของมัน (2ชม อับทั้งคู่) ที่ยาวแบบบางช่วงไมได้นำอะไรพาเท่าไหร่

ชอบสายตาของอารากิ โฆษกของโอมฯในภาคแรกผู้มีแววตาแบบเด็กน้อยแต่กลับดูเศร้าศร้อยเหลือเกิน และในภาคสองกับช่วงเวลาที่คนในหมู่บ้านมีค่อยๆมีความผูกผันกับสมาชิกโอมฯที่ย้ายเข้ามา

06/05/18 – Au Revoir Taipei (Arvin Chen/ Taiwan/ 2010) – 3.5/5

หนังมีความ “อะไรของเมิง” เต็มไปหมด แต่ก็นั้นแหละ หนักรักไต้หวันมักมีสิ่งวิเศษเสมอ

ในที่นี้คือเสน่ห์ ใช่ หนังรักไต้หวันมันมักมีเสน่ห์แบบที่หนักรักจากประเทศอื่นๆไม่มี นั้นคือเหตุผลที่ทำไมหนังพล๊อตเน่าๆหลายๆเรื่องคนถึงชอบกัน เรื่องนี้ก็ไม่เว้น

ไทเปในเรื่องนี่ทำให้อย่างไปเที่ยวอีกรอบเลยจริงๆ

10/05/18 – Ghostland (Pascal Laugier/ France, Canada/ 2018) – 4/5

โชคดีอีกแล้วที่ดูแบบไม่รู้อะไรเลย ซึ่งก็ได้เซอร์ไพร์สไปแบบเต็มๆ มันดีมากตรงที่มันสามารถฉีกวิธีการเล่าเรื่องของหนังจำพวกทริลเลอร์-สยองขวัญออกไปได้อีกทาง แถมยังยากที่จะคาดเดาตัวเรื่องได้ด้วย ทำให้มันสนุกมากและลุ้นมาก

แล้วพอหนังจบขึ้นเครดิตผู้กำกับก็ถึงบางอ้อ นี่มันเจ้าของเดียวกับ Martyrs (2008) หนังสุดขีดในทุกทางเรื่องนั้น รับรู้ได้ถึงลายเซ็นพี่แกจริงๆ

แต่ติดนิดเดียวสำหรับเรา มันไม่น่าจะจบแบบใจดีอย่างนี้เลย เราจินตนาการไปว่าถ้าวันจบแบบใจร้ายในอีกทาง หนังคงสุดและติดท๊อปของปีแน่นอน

12/05/18 – City of Ghosts (Matthew Heineman/ US/ 2017) – 4/5

อาจไม่รุนแรงเท่า Cartel Land แถมเป็นสิ่งที่เราได้รับรู้และได้ยินมาก่อนแล้ว แต่ก็นั่นแหละมันก็ยังทำให้เรา speakless อยู่ดี

การต่อสู้กับความวิปลาสเกินจินตนาการแบบนี้มันต้องใช้พลังกายพลังใจมากมายขนาดไหนเราถึงจะยังคงหายใจอยู่ได้

ดูจบแล้วหดหู่หม่นเศร้า

 

19/05/18 – The Chase (Hong-Seon Kim/ South Korea/ 2017) – 2.5/5

เสียดายไปนิดที่มันไม่กลับไปพูดเรื่องชีวิตความเป็นอยู่ของคนแก่และชนชั้นล่างในเกาหลีที่มันถูกปูพื้นไว้แต่ไมได้ถูกสานต่อ มุ่งไปบนเส้นทริลเลอร์การสืบสวนอย่างเดียว หนังมันเลยแห้งไปหน่อย

 

 

19/05/18 – Steel Rain (Woo-Seok Yang/ South Korea/ 2017) – 3.5/5

อีกหนึ่งหนังเกี่ยวกับเกาหลีเหนือ-ใต้ โดยในเรื่องนี้เล่าว่ามีการรัฐประหารเกิดขึ้นในเกาหลีเหนือเพื่อการก่อให้เกิดสงครามโลกครั้งใหม่

หนังกลางดีจัง ยืนอยู่เส้นขนานระหว่างประเทศได้น่ารักน่าชัง เกาเหนือไม่ได้เห้หมด ส่วนเกาใต้ก็โง่เป็น

ชอบความสัมพันธ์ของสองตัวละครในเรื่องที่มาจากสองฝั่งและเป็นบุคคลที่ไม่ได้มีอำนาจมากมายอะไรแต่ต้องมาเคลียร์ปัญหาระดับชาติ

Advertisements

FILM I’VE SEEN IN APRIL 2018

04/04/18 – Ready Player One (Steven Spielberg/ US/ 2018) – 4/5

จะสนใจเนื้อเรื่องไปใย ในเมื่อหนังมันเซอร์วิสคนยุคเราได้แบบเต็มอิ่ม การแค่ได้เห็นอะไรต่างๆนาๆที่เราคิดถึงและเคยผ่าน ปอกรกับได้สัมผัสการโหนหาอดีตในความทรงจำดีๆแค่นี้ก็คุ้มมากๆแล้ว ยอมตั้งแต่เพลงประกอบแรกแล้วล่ะ ไม่นับทีเร็กซ์ The Shining ที่พอเห็นโรงแรมแล้วกูกรี๊ดลั่น แบตเทิ้ลสุดท้ายที่ถึงกับฟิน

เออ ค่อยทำให้หายคิดถึงหน่อย สปีลเบิร์ก

07/04/18 – A Quiet Place (John Krasinski/ US/ 2018) – 3/5

– ดูจากห้วงเวลาแล้ว นางเอกมีลูกที่เกิดในหนังหลังจากที่เสียลูกคนเล็กไปแล้วในต้นเรื่อง (คำนวนคร่าวๆคือประมาณสองเดือนหลังลูกคนเล็กตาย)ซึ่งมันกลับเป็นเรื่องหนักหัวเราพอประมาณว่าเหตุใดมึงยังมีความคิดที่จะมีลูกอีกคนในสถานการณ์เช่นนี้! ไม่รวมว่าตอนเอามึงเอากันเงียบขนาดไหน

– ตัดเรื่องหนักหัวไปก็พบว่าหนังทำเอาลุ้นเยี่ยวเล็ดได้ คนในโรงเงียบกริบ

– แน่นอน ไอเดียเรื่องความเงียบและเสียงพอเอามาแนบเคียงกับสังคมปิดปากของไทยแล้วมันสะใจไม่ใช่น้อยเลยจริงๆ

– ดังนั้นแล้วเราเลยชอบตัวละครน้องหูหนวกที่สุด เด็กที่ไม่รู้จักว่าเสียงเป็นอย่างไร แต่พอมีเสียงอยู่มือแล้วไซร้ สู้ตาย

– อย่างไรก็ตาม ให้ตายยังไงมึงก็ต้องมีปืนแหละ สัดเอ้ย!!!

08/04/18 – Coco (Lee Unkrich, Adrian Molina/ US/ 2017) – 3/5

แหะๆ พอมันมีเรื่องโลกหลังความตายและความสัมพันธ์ระหว่างคนเป็นกับคนตายแล้วไซร้ เราก็ถอยห่างจากหนังมาเรื่อยๆเลยอะ

หนังมันดีแหละ ตามสูตรพิกซ่าดี แต่เราไม่อินเท่าไหร่

 

 

12/04/18 – 20 ใหม่ ยูเทิร์นวัย หัวใจรีเทิร์น (อารยะ สุริหาร/ ไทย/ 2016) – 3/5

ชอบช่วงแรกที่สุด ช่วงก่อนจะกลายเป็นสาว 20 กับตอนแรกเริ่มใช้ชีวิตใหม่ของนาง ชอบบุคลิกตัวละครต่างๆในช่วงนี้โดยเฉพาะเหล่าผู้สูงวัย สนุกและน่ารักดี

แต่ความชอบก็ค่อยๆเริ่มลดระดับลงเมื่อเริ่มเข้าเรื่องร้องเพลงเอยอะไรเอย แถมการคลี่คลายในท้ายเรื่องก็แลดูเหมือนหมดมุข ไม่รู้ว่าจะปิดจบยังไงเลยเว่ากันซื่อๆแบบนี้เลย

ใหม่น่ารักดี แต่ดูไปนานๆกลับเริ่มเบื่อไปตามเนื้อเรื่องอะ

ไม่เคยดูต้นฉบับของเกาหลี

12/04/18 – เพื่อนที่ระลึก (โสภณ ศักดาพิศิษฏ์/ ไทย/ 2017) – 2/5

น่าเบื่อจุง นี่หนังมันตั้งใจให้เราเอาใจช่วยผีมากกว่าอีตัวแม่ใช่ไหม ทำไรเราจึงรู้สึกลุ้นว่าเมื่อไหร่อีผีจะฆ่าอีแม่-ลูกคู่นี้ซักที แต่แล้วกลับพบว่าไม่ได้เรื่องเอาเสียเลยอีผี เหอออ แถมมอบตอนจบที่แบบบบบบบ เอาจิงดิ

แล้วลำพังแค่เรื่องการล้างแค้นอย่างเดียวมันไม่เวิร์คเท่าไหร่อะ ประเด็นเรื่องพิษเศรษฐกิจ เรื่องตึกสาทรอะไรนี่แทบไม่มีบทบาทพิเศษอะไรเลย ไอ้คนเฉยๆกับหนังผีแบบเราเลยเบื่อมาก

แต่ก็ทำให้คิดถึงตอนไปปีนตึกนั่นที่ยังคงมีภาพหลอนเราอยู่บ่อยๆว่าตกลงมาจากตึก

12/04/17 – Tazza: The Hidden Card (Hyeong-Cheol Kang/ South Korea/ 2014) – 3/5

เพลินดี ชอบที่ตัวละครในเรื่องทั้งหมดแม่งเชื่อไม่ได้เลยซักคน บทมันเลยเปิดให้ใส่เรื่อกหลอกลวง ต้มตุ่นได้ไม่จำกัน คือดูแบบยอมให้มึงเล่าไปเรื่อยๆเลยจนจบ

แต่ดูจบแล้วก็แล้วกันไป ไม่มีอะไรติดใจนัก ยกเว้นซีน “แก้ผ้าเงินล้าน”

 

13/04/18 – Rampage (Brad Peyton/ US/ 2018) – 1/5

อย่างที่หนังบอกไว้

“คนโง่มักมารวมตัวกัน”

ในที่นี้คือมนุษย์ทุกตัวที่ไม่ใช่อีสามตัวละครหลักอะนะ โอโห ทำไม่โง่กันได้ขนาดนี้ โง่ที่ช่วยขัดอีสามตัวละครให้สว่างขึ้นมาเลย แถมฉลาดแบบครบองค์ มันสมองหนึ่ง พละกำลังหนึ่งและอำนาจอีกหนึ่ง

หนังตรงแด่วตามสูตรเลย ซึ่งถ้าฉายในทศวรรศที่แล้วน่าจะเหมาะกว่านะ

14/04/18 – This Is Not a Film (Jafar Panahi, Mojtaba Mirtahmasb/ Iran/ 2011) – 5/5

จาฟา ปานาฮี คนทำหนังอิหร่านผู้ถูกทางการขังไว้ในบ้านไม่ให้ออกไปไหน ไม่ให้ออกนอกประเทศ ไม่ให้สัมภาษณ์กับใครทั้งนั้น รวมไปถึงไม่ให้ทำหนังเนื่องจากข้อหาการสร้างโฆษณาชวนเชื่อเพื่อต่อต้านรัฐ เขาฉุกคิดไอเดียเรื่องการทำไดอารี่หนังขึ้นมา และนี่คือไดอารี่ของเขาที่เล่าในวันขึ้นปีใหม่ของชาวอิหร่านที่มีเขาอยู่บ้านคนเดียวพร้อมกับกิ่งก่าอีกัวน่า

ทั้งเศร้าและทรงพลัง ไม่มีใครสามารถหยุดยั้งความคิดสร้างสรรค์ของนักทำหนังคนหนึ่งที่มีต่อการเล่าเรื่องได้จริงๆ จากความตั้งใจแรกที่จะแค่เล่าไอเดียของหนังเรื่องใหม่ที่อยากทำ กลับกลายเป็นภาพบันทึกของการต่อต้านรัฐรูปแบบหนึ่ง

ชอบช่วงท้ายมากๆ เรารู้สึกรับรู้ได้ถึงความเหงาของปานาฮี พอๆกับเห็นภาพสังคมอิหร่านผ่านนักศึกษาปริญญาเอกเก็บขยะ

หนังเรื่องนี้ถูกแอบส่งออกมานอกประเทศด้วยการซ่อนไว้ในเค้ก

ปล. ชอบสาวที่อยากฝากหมาไว้กับคนอื่นเพื่อจะออกไปเฉลิมฉลองนอกบ้านมากๆ รู้สึกเป็นภาพสะท้อนของปานาฮีในแบบตลกร้าย (ออกจากบ้านไม่ได้ด้วยเหตุผลบางอย่าง)

14/04/18 – Spectre (Sam Mendes/ US/ 2015) – 1/5

หนังบอนด์ยุคเครกนี่มันสลับดี-แย่ได้คงเส้นคงว่าดีจริงๆ Casino ดี, Quantum แย่มาก, Skyfall ดีมาก มาถึงเรื่องนี้ก็กลับไปแย่อีกแล้ว

ก็รู้แหละว่าขนบหนังชุดนี้มันต้องโอลด์สคูล แต่การปรับแต่งโครงสร้างจากภาคก่อนมาตั้งเยอะแล้ว(จนลงตัวมากๆแล้วที่ Skyfall) เหตุไฉนอยากกลับไปโบราณแบบเก่าอีกอะ ไม่เข้าใจ

ถึงจะเดโมเครซี แต่ถ้ามันคร่ำครึกูก็ไม่เอานะคะ

โถถัง คริสตอฟ วอลล์ กลับมาทำไมตอนครึ่งหลัง ชั้นลืมเธอไปหมดแล้ววววว

15/04/18 – Love Machine (Pavel Ruminov / Russia/ 2016) – 2/5

ดูจบรวมเครดิตก็พอเดาได้ว่าน่าจะเป็นเรื่องราวของตัวผู้กำกับเอง เรื่องรักระหว่างเขากับแฟนเก่าที่ตัดกันไม่ขาด

หนังทำเก๋ด้วยการทำตัวเป็นการฉายหนังโป๊ในยุคก่อน กล่าวคือมีตัวอย่างหนังอาร์เก่าๆมาก่อนเข้าหนังจริง มี intermission เก่าๆเก๋ๆ ส่วนตัวหนังก็พยายามทำเก่าด้วยการใช้ภาพอิ่มสีสดๆเข้าไว้เหมือนหลังโป๊ยุค 70-80 แถมในตัวเรื่องก็อ้างอิงสิ่งต่างเกี่ยวกับหนังที่เหล่าเซเนไฟล์รู้จักกันดี มีกัดหนังตัวเองบ้างให้ดูมีอะไร เช่น “ก็พวกนายทุนไม่ให้เงินกูทำหนังใหญ่ๆนี่ กูเลยทำหนังแบบนี้ แล้วทำไมกูจะถ่ายภาพควยตัวเองกำลังถูกชักไม่ได้ล่ะ”

แต่ทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามา ไม่ได้แปลว่าเราชอบ ผลคือเรารำคาญตัวหนังมาก พ่นพล่ามอะไรไปเรื่อย กูไม่ได้อยากรู้ชีวิตมึงขนาดนั้น ส่วนการทำเก๋ก็ดูเก๊ซะเหลือเกิน

ดูหนังได้ที่นี่: https://vimeo.com/180881317

** คำเตือน จู๋ จิ๋ม มาเต็ม ไม่เหมาะกับการเปิดดูในที่สาธารณะนะจ๊ะ

15/04/18 – Let’s Go, JETS (Hayato Kawai/ Japan/ 2017) – 1/5

มาเบอร์นี้ รอยยิ้มพิฆาตของซึสึก็ช่วยอะไรไม่ได้นะค่ะ ตามสูตรไม่ว่าแต่นี่เล่นเน่าจนขมคอ

ส่วนตัวชอบซีนเต้นฮิปฮอปสามคนบนถนนนะ ห๊ะ! อะไรนะ มันเสร่อหรือ ใช่ๆ มันเสร่อ แต่ก็เป็นแค่หนึ่งในความเสร่อทั้งหลายก่ายกองของมันอะ

 

15/04/18 – The Villainess (Jeong Byeong-Gil/ South Korea/ 2017) – 4/5

ชอบ มันส์เลือดสาดเต็มจอ หนังนักฆ่าล้างแค้นที่แม้ไม่ได้ใหม่ในประเด็น แต่ซีนแอ็คชั่นนี่ถึงขิง

บทดราม่าก็ถือว่าดี ชีวิตนักฆ่าที่ต้องโดดเดี่ยว แถมเป็นนักฆ่าหญิงในโลกของผู้ชาย

แต่ส่วนที่ดีที่สุดคือนางเอก โอโห ถึงจะเป็นหนังแอ็คชั่น แต่เธอก็ดราม่าได้แบบเอาตายไปอีกแบบ

เป็นหนังแอ็คชั่นแบบถึงเนื้อ มีดราม่าแบบถึงใจ

17/04/18 – อำแดงเหมือนกับนายริด (เชิด ทรงศรี/ ไทย/ 1994) – 3.5/5

อ้าว ไหงทำไมตัดจบคลี่คลายแบบดื้อๆงี้เลยอะ กำลังจะพีคเลย เสียใจๆๆๆๆ

หนังพูดถึงยุคสมัยที่ผู้หญิงมีค่าประหนึ่งสิ่งของสำหรับพ่อ-แม่ ที่สามารถขายให้ใครก็ได้ ทีนี้นางเหมือนคือหญิงขบถที่ต้องการเรียกร้องความเท่าเทียมระหว่างชาย-หญิง เรื่องหลักก็คือการการเรียกร้องของเธอ ส่วนเรื่องรองคือความรักระหว่างเธอกับนายริดที่เคยช่วยเหลือเธอจากการจมน้ำเมื่อเขายังครองผ้าเหลืองเป็นพระอยู่

ลำพังเรื่องการเรียกร้องสิทธิ์ในสังคมและกฏหมายของผู้ชายก็สุดแล้ว ภาพของพระที่มีความลุ่มหลงแบบปุถุชนนี่ก็ดี

จะเสียดายก็ตอนจบนี่แหละ เมื่อเหมือนไปขอกีฏากับกษัตริย์ที่มันย้อยแย้งกับความเชื่อของตัวเธอเอง(แต่ก็เข้าใจไดัตามบริบทยุคสมัย) ซึ่งแม้เธอจะถูกขังอีกครั้งแต่หนังดันตัดจบคลี่คลายเรื่องแบบดื้อๆซื่อๆเลยว่าทางกษัตริย์เปลี่ยนกฏหมายใหม่และให้นางเหมือนเป็นอิศระ คือเหมือนหนังมันไม่กล้าไปแตะเรื่องของเบื้องสูงอะ ทั้งที่จริงๆแล้วอาจคือตำแหน่งสูงสุดของอำนาจแห่งความไม่เท่าเทียมเลยด้วยซ้ำ

เลยกลายเป็นว่ามันขัดแข้งขัดขาตัวเองซะงั้นและแทบจะขัดอำนาจอันไม่เท่าเทียมนั้นให้เงางามขึ้นมาอีก

จริงๆก็เข้าใจได้แหละเพราะยุคสมัยมันเปลี่ยน แต่เราดูตอนนี้แล้วขัดใจมาก

18/04/18 – Bennetty (คงเดช จาตุรันต์รัศมี/ ไทย/ 2018) – 4/5

หนังมันก็ทำหน้าที่ของมันได้เต็มที่อย่างที่มันทำได้แหละ มีความ Young@Heart (2008) หนังสารคดีอีกเรื่องที่เราก็รัก

แต่แม้ไม่ได้มีอะไรใหม่และเราก็รู้อยู่แล้วแหละว่าจะได้เจอกับอะไรบ้างกับการฟอร์มวงดนตรีผู้สูงวัยแบบนี้ แต่ก็นั้นแหละ หนังแบบนี้มักทำให้ใจเราอุ่นขึ้น รู้สึกว่า เออ แก่ตัวลงเราก็คงไม่ได้แย่มากนัก

ที่ชอบที่สุดคือช่วงที่ลุงๆพูดเรื่องความตายแบบยิ้มแย้ม เข้าใจและยอมรับมัน เออ อันนี้น้ำตาเอ่อ

28/04/18 – วานรคู่ฟัด (นนทกร ทวีสุข/ ไทย/ 2016) – 3/5

 

แม้จะมีอะไรขัดอกขัดใจอยู่บ้าง อาทิความเถรตรงของตัวร้ายและแบล็อคกราวด์ของเขา การตัดต่อที่บางซีนก็ดูงงว่าอันไหนอดีตอันไหนปัจจุบัน อันไหนเพ้อพกอันไหนระลึกถึง บทพากษ์ซ้อนแบบพันธมิตรแย่ๆ หรือกับหน้าตาพระเอกที่เราเห็นแล้วขำทุกที (อันนี้ขออภัยจริงๆ มันอดไม่ได้จริงๆไม่รู้ทำไม)

แต่โดยรวมแล้วหนังโอเคใช้ได้เลย แม้บทจะไม่ได้ใหม่อะไรแต่ก็ไม่ได้แย่จนรับไมได้ ซึ่งมันดีตรงที่มันเล่าเรื่องของคนพื้นที่ ปัญหาของคนพื้นที่ๆไม่ได้ใหญ่โตอะไร วิถีท้องถิ่น นักการเมืองท้องถิ่น ตำรวจท้องถิ่นและเหล่าคนบ้านๆเล็กๆที่ต้องเอาตัวให้รอดไปวันๆ

ชอบไอเดียการนำวานรของทั้งโขนไทยและงิ้วจีนมาเป็นกิมมิคเรื่องมวยเพื่อใช้ในการต่อสู้ คิวโชว์ คิวบู๊ก็ดูสนุก ใหม่และสร้างสรรค์ดี (อีเรื่องให้ใช้หัวนี่ถ้าอยู่ในหนังแบบอื่นเราคงเกลียด 555)

น้องนางเอกคือใคร? มีผลงานอะไรอีกไหม? อยากติดตาม

29/04/18 – Avengers: Infinity War (Anthony Russo, Joe Russo/ US/ 2018) – 3.5/5

ดูเพลินแบบรู้ตัวอีกทีหนังก็จบแล้ว ทั้งๆที่หนังมันยาวใช้ได้ อันนี้บ่งบอกได้เลยว่าเราสนุกกับหนังเอามากๆ ชอบพอๆกันภาคแรกเลย (เกลียดภาคสอง)

แฟนจักรวาลนี้คงกรี๊ดลั่นแหละ ตัวละครแต่ละตัวเปิดตัวแบบให้ได้กรี๊ดกัน มีแบ่งกลุ่มได้อย่างลงตัวทั้งคนดำหรือเรื่องพลังหญิง แถมเก่งมากที่เกลี่ยแต่ละตัวละครให้มีบทได้พอๆกัน

ส่วนที่ชอบสุดคงเหมือนหลายๆคนคือการที่มันเน้นความสำคัญไปที่ตัวละครธานอสเป็นหลัก เพราะเหล่าฮีโร่นั้นคนดูรู้จักกันดีอยู่แล้ว กลายเป็นตัวร้ายที่มีมิติมากขึ้น แม้ว่าจะไม่ได้ใหม่อะไรแต่ก็ทำให้หนังมันสนุกขึ้นและดีกว่าการได้ดูแต่ซีนแอ็คชั่น เป็นหนังฮีโร่ที่ตัวร้ายเด่นจนคนดูอยากเอาใจช่วย

ยังคงมีกลิ่นอเมริกันฮีโร่ซ้ายๆ ที่คราวนี้ตัวร้ายเป็นพวกขวาๆตามยุคสมัย นี่อยากดูภาคต่อไวๆ อยากรู้ว่าจะคลี่คลายลงเอยแบบไหน ซ้ายปราบขวาแบบเซ็งๆ หรือขวาพิฆาตแล้วปรับสมดุลโลกไปอีกแบบ

ถึงจะชอบจักรวาลนี้หรือไม่ก็ตาม มันก็น่าชมเชยไม่ใช่น้อยที่ใน10ปีของหนังชุดนี้มันวางรากฐานจนแข็งแรงได้มากๆขนาดนี้

หักคะแนนการทำให้ฮัคก์กลายเป็นตัวตลก อีสัด มันใช่เรื่องไหม? (ด่าไปถึงอีก Ragnarok ด้วย)

FILM I’VE SEEN IN MARCH 2018

06/02/18 – Mixed Doubles (Junichi Ishikawa, Japan, 2017) – 4/5

[ดูบนเครื่องแบบไม่ลังเลเลย]

คลิเช่โครตพ่อโคตรตแม่มแบบวัวตายควายล้ม แถมบิวส์หนักหน่วงเอาตายตามสูตรหนังกีฬาจากแดนอุทิศอุทัย

แต่!

สำหรับเรา อะไรมันจะดีไปกว่าการได้เห็นคนรักจากสองยุคมาอยู่ในหนังเรื่องเดียวกันล่ะ กล่าวคือ Ryoko Hirosue ของยุคก่อนกับ Yui Aragaki ของยุคนี้ แถมยังแสดงเป็นเพื่อนกันด้วยนะเออ (ไม่ใช่แม่-ลูก) ยังๆไม่พอ มันยังมีคนรักตลอดกาลอย่าง Yu Aoi มาร่วมแจมในบทกวนๆอันน่าจดจำอีกตะหาก กรี๊ดดดดดดดดดดดดด

มันเลยกลายเป็นหนัง Guilty Pleasure ที่แบบรักมาก รักมากกกกกกกกกก

08/02/18 – Black Panther (Ryan Coogler/ US/ 2018) – 1.5/5

555 ขอโทษคนที่ชอบหนังไว้ก่อนเลย

คือขำ ขำมาก ขำแบบไม่ไหวแล้ว นี่มึงทำหนังตลกกันอยู่ใช้ไหม ช่วงเวลาก่อนที่ไมเคิล บี จอร์แดนจะโผล่มานั้นคือส่วนของหนังตลกที่แบบ ตลกสัดๆ

ส่วนที่ดีที่สุดหนีไม่พ้นการมาถึงของ ไมเคิล บี จอร์แดน ที่ทำให้กูสนใจหนังขึ้นมาบ้าง กูรักตัวละครตัวนี้ เราไม่ควรมีไอ้ระบบโมนาคี่ก็เพราะแบบนี้แหละเพราะแม่งแพ้แล้วไม่รู้จักแพ้ กูเลยเกลียดมากที่หนังให้ผลสรุปออกมาแบบนี้ สาปแช่งให้วากันด้าล่มจม

ส่วนประเด็นการเมืองในหนังนี่ คัมออนนนน! (ออกสำเนียงน้องหนูมูนี่จาก The Florida Project) มันตลกแบบรู้สึกว่าถูกบังคับให้ต้องมีอะ ทรัมป์มันเหี้ยจริงๆ

แต่ก็เข้าใจนะว่าทำไมคนชื่นชมกันและคนผิวสีชอบกันมาก หนังเซอร์วิสซะขนาดนั้น

ปล. ตลกดีที่ด่าคนใช้ปืนว่าพรีมีทีฟ แต่เฮ้ย พวกมึงยังสืบทอดอำนาจด้วยสายเลือดกับความนรุนแรงกันเองอยู่เลย

10/02/18 – Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (Martin McDonagh/ US/ 2017) – 3.5/5

ตอนดูจบแรกๆแบบเดินออกจากโรงนี่ชอบหนังมากเลยนะ ถึงขนาดหงุดหงิดที่อีออสการ์ให้รางวัลกับ The Shape of Water เพราะเรารู้สึกว่าหนังมันสมบูรณ์ดีจังเลย บทก็ดีมาก นักแสดงก็ดีมาก แถมประเด็นมันก็เข้าทางเรามากๆด้วยที่ว่ามนุษย์แม่งไม่มีใครเหี้ยสุด-ดีสุด

ชอบความแข็งแรงของบทหนังที่สามารถปิดทุกช่องโหว่ที่เกิดขึ้นได้หมดเลย อะไรที่ทิ้งๆไว้กลางทางก็มาตามเคลียร์ได้หมดและทำให้มนุษย์ในเรื่องมันเป็นมนุษย์จริงๆ มีชั่วมีดีปะปนกัน ในความคิด-การกระทำมีทั้งคนรักและชัง แถมยังสะท้อนภาพอเมริกาได้แบบทันยุคสมัย

แต่พอเวลาผ่านไป ค่อยๆตกผลึกหนังไปก็พบว่าหนังมันก็มีส่วนที่ไม่ค่อยน่าเชื่ออยู่เหมือนกัน นั่นคือเหล่าจดหมายของคนตายที่ถูกส่งต่อให้กับตัวละคร ความไม่น่าเชื่อสำหรับเราไม่ใช่ตัวจดหมาย แต่คือการเปลี่ยนเอกลักษณ์ตัวละครไปแบบหน้ามือ-หลังมือหลังได้อ่านจดหมายแล้ว มันดูง่ายไปหน่อย ซึ่งทำให้เราไม่ค่อยชอบตัวละครของแซม ร็อคเวล เท่าใดนัก (ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่ได้หมายถึงการแสดงของเขา)

อย่างไรก็ตาม การจบของหนังทำให้เรายอมกับหนังอยู่ดี จบแบบปลายเปิดที่เราก็เดาทางต่อไปเองไมได้

กราบตีนฟรานเชซ และถูกต้องแล้วที่เธอได้ออสการ์ไป (อย่างไรก็ตาม นักแสดงอื่นๆก็ถือว่าดีงามหมดทุกตัว)

11/02/18 – ไทบ้านเดอะซีรีส์ (สุรศักดิ์ ป้องศร/ ไทย/ 2017) – 4/5

เสียใจมากที่ไม่ได้ดูในโรงกับคนเยอะๆ เชื่อว่าคงจะสนุกว่านี้หลายเท่าตัว

ในพล๊อตหนังที่ไม่มีอะไรซับซ้อน เรื่องรักๆของไทบ้าน แต่ความเด็ดขาดนั้นจัดว่าสุด จัดหวะของหนังเด็ดขาดมาก มุกมาถูกเวลา เดินเรื่องแบบค่อยๆเว่า บทซึ้งก็เอาอยู่หมัด และแน่นอนกับตัวละครและนักแสดงที่เข้าไปนั่งในใจคนดูได้แบบสบายๆ

เรียกได้ว่าเป็นหนังที่ทำมาเพื่อให้คนรักจริงๆ มันน่ารักมากพอๆกับที่มันจริงใจกับทั้งคนดูและคนทำเองที่รู้ว่าอยากจะเล่าอะไรให้คนได้ดู แล้วก็พอกันเสียทีกับภาพชาวบ้านต่างจังหวัดซื่อๆโง่ๆล้าหลัง ภาพการมิกซ์อับระหว่างการทำนา จับจิ้งหรีด กับการดูหนังมัลติเพล็กซ์ การสื่อสารผ่านโซเชี่ยลมีเดียนี่จัดว่าสุดและดีมาก

สัปดาห์นี้จัดภาค 2.1 ในโรงแน่นอน

อนึ่ง ชอบลองเทคหมอปลาวาฬสุดๆ

14/03/18 ไทบ้าน เดอะซีรีส์ 2 Part 1 (สุรศักดิ์ ป้องศร/ ไทย/ 2018) – 4/5

ด้วยความที่หนังมันเล่าเรื่องแบบนี้และตัดจบไปแบบนี้อันเป็นเหตุผลที่มันเป็นพาร์ตแรกของภาค 2 เราจึงจะยังไม่ว่าถึงประเด็นใดๆของหนังมากนัก (ขอดูพาร์ตจบก่อนดีกว่า)

แต่ที่อยากชมก่อนเลยคือความกล้าหาญกับเปลี่ยนวิธีการเล่าเรื่อง เปลี่ยนประเด็นจากภาคแรกไปเลยแถมทำตัวจริงจังมากขึ้น จากภาคแรกที่หนังเน้นไปที่เรื่องราวความรักสลับกับความตลกอันเป็นเอกลักษณ์ ภาคนี้มันใช้การเล่าด้วยหลายเส้นเรื่อง ในหลายตัวละครไปพร้อมๆกัน ซึ่งเราคนดูก็ยังสนุกกับมันอยู่ได้ดี

อีกอย่างที่อยากบอกคือ เราตื่นเต้นกับจักรวาลไทบ้านนี้มากๆ เพราะทุกอย่างมันถูกวางแผนและคิดไว้ก่อนแล้วจริงๆ ทุกตัวละครสำคัญและมีเรื่องเล่าเป็นของตัวเอง แม้กระทั้งตัวสถานที่ในหนังยังน่าจดจำเลย

มี 2 เส้นเรื่องที่เราตื่นเต้นที่จะติดตามต่อคือ เรื่องของเฮิร์ปผัวฝรั่ง กับ ป๋อง สโตร์ผัก

14/02/18 – Red Sparrow (Francis Lawrence/ US/ 2018) – 2/5

โถวววว เจน ฬอ ที่รัก ก็รู้นะว่าสนิทกับผู้กำกับ แต่ถ้ามันจะ miscast ขนาดนี้ก็ปฏิเสธไปก็ได้นะ

ชาตินิยมรัชเซียแต่พูดอังกฤษกันทั้งเรื่อง จนบางทีกูก็งงว่าตกลงใครรัชเชี่ยน ใครอเมริกันว่ะ แล้วพอบทจะพูดรัชเซียก็พูดได้ขึ้นมาเฉยๆ (คือตอนที่มีคนอเมริกันอยู่ร่วมด้วย) แต่ตอนมึงอยู่กันเองมึงดันพูดอังกฤษ ห๊วยยยย

แต่ที่ตลกที่สุด ***สปอร์ย*** คือการเอา เจเรมี่ ไอออน (คนอังกฤษ) มาเล่นเป็นคนรัชเซีย แล้วเป็นสายให้อเมริกันอีกที สัด งงในงง

ไม่เข้าใจว่าทำไมไม่ทำเป็นเรื่องสายลับอเมริกันไปเลย จะรัชเซียทำไม??? คือจะว่าอเมริกาไม่ชาตินิยมขนาดนั้น? อเมริกันไม่เหี้ยไร้มนุษย์ธรรมแบบขายญาติเพื่อชาติ? หรือว่าทนไม่ได้ที่คนของชาติมันจะกลับมาแว้งกัดประเทศตัวเอง?

แถมเรื่องก็เช๊ยเชย แถมยังนืดเนือย ยืดยาด ยาวอีก เฮ้อออ

เสียใจ ที่รักเปลืองตัวแบบไม่คุ้มค่าเลย

17/03/18 – Baywatch (Seth Gordon/ US/ 2017) – 2/5

ดูด้วยโหมดถอดสมองออกมาวางไว้ข้างตัว พบว่าก็เพลิดเพลินดี

หนังเคารพสูตรสำเร็จของหนังแนวนี้แบบทุกระเบียบนิ้ว ไม่ต้องห่วง เดาได้หมด ที่ดูก็ดูความห่าม ความโสมม พร้อมด้วยนมและท้องลีนๆ

เห็นเครดิตตอนเริ่มหนังว่าคนออกทุกเป็นบริษัททำหนังจากจีนเกือบทั้งนั้น เราก็เลยได้เห็นตัวละครจีนคนดี ไม่ระโมบแถมโดนกลั่นแกล้งน่าเห็นใจ ให้ตัวร้ายเป็นลูกครึ่งอินเดีย ส่วนฮีโร่ก็อเมริกันไง เฮ้!

น้องดาแดริโอ ไม่ค่อยปล่อยของเลย แอบเซ็ง ส่วนอีแซ็ค! อีสัด มึงจะหุ่นดีไปไหม!

18/03/18 – Sing (Garth Jennings, Christophe Lourdelet/ US/ 2016) – 1.5/5

ปัญหาแรกคือรู้สึกว่าหนังมันแอบโกง มันเล่าเรื่องด้วยหลักสามองค์แต่การเชื่อมต่อระหว่างแต่ละองค์มันไม่เนียนเอาเสียเลย ดูแล้วมันขัดอารมณ์และเชื่อไม่ลง ทำให้ทุกอย่างดูง่ายง่อยไปเสียหมด

ปัญหาถัดมาคือรู้สึกเกลียดอีมูนเจ้าของโรงมหสพมาก เกลียดวิธีการจัดการของมัน แล้วการที่มันให้เรื่องออกมาแบบแฮปปี้แอนดิ้ง เลยทำให้เรายิ่งเกลียด

ชอบอีหนูที่ก๊อปคาแรคเตอร์และชีวิตของ แฟรงก์ ซินาตรา มา

21/03/18 – ฉันเยาว์? ฉันเขลา? ฉันทึ่ง! (ธัญสก พันสิทธิวรกุล/ ไทย/ 2017) – 4/5

เป็นทอล์คกิ้งเฮดแบบเพียวๆที่เรารู้สึกสนุกและอยากติดตามไปจนจบ อาจเพราะประเด็นมันน่าสนใจมาก นักเรียนหนังกับการศึกษาไทยที่มันสะท้อนภาพไปถึงเรื่องอำนาจของรัฐและการปกครอง

แล้วตัวแบล็คกราวด์ของตัวซับเจกค์ก็น่าสนใจที่ทั้งสองคนมีพื้นเพต่างกัน ต่างถิ่น แต่กลับมีแง่มุมความคิดคล้ายๆกัน ทั้งแง่มุมทางศิลปะและข้อกังขาของการเรียนหนังในไทย

พีคกับคำถามสุดท้ายที่ว่า “หากเรามีอำนาจ เราจะแก้ไขอะไร” ที่ซึ่งในนั้นกลับตระหนักแกมสงสัยว่า ฤ จริงๆแล้วปัญหาคือตัวเขาเอง? มันน่าเศร้ามาก

แต่ที่พีคกว่าคือการที่มีตัวเหี้ยเดินผ่านลงน้ำในแบล็คกราวด์ในช่วงหนึ่ง จนอดตีความไม่ได้ 555

25/03/18 – The Cloverfield Paradox (Julius Onah/ US/ 2018) – 1/5

อืมมมม ทำไมมันธรรมดาค่อนไปทางน่าเบื่อได้ขนาดนี้หนอ เหมือนหนังมันมีประโยชน์เพียงแค่ขยายความต่างๆในภาคแรกเพื่อที่จะไปเล่าเรื่องต่อในภาคใหม่ ไม่มีอะไรมากกว่านั้นเลยจริงๆ

ส่วนเส้นเรื่องของตัวละครหลักที่ใส่เข้ามานี่ก็ยี้ย้ามาก เลี่ยนสุดๆ ส่วนอีเรื่องโลกคู่ขนานนั้นก็ดูเป็นอะไรที่เล่นเอาง่ายๆเข้าว่า แบบบอกให้คนดูฟังเลยไม่ต้องคิดเยอะ

แล้วทำไม จางซื่อยี่ ต้องพูดภาษาที่ไม่ใช่ภาษาอังกฤษเพียงคนเดียว? ทั้งๆที่มันมากันตั้งหลายชาติ????

ดูแล้วคิดถึงหนังปีที่แล้วอย่าง Life (2017) ที่สนุกว่าเยอะ

FILM I’VE SEEN IN FEBRUARY 2018

08/02/16 – Operation Mekong (Dante Lam/ China, HK/ 2016) – 2/5

ดูนานแล้ว ลืมเขียน

ก็สนุกเพลินๆดีกับการดูจีนที่อยากจะเป็นฮีโร่ของภูมิภาคเอเชีย (ก่อนที่เห็นว่าจะทำตัวใหญ่ระดับโลกใน Wolf Warrior 2)

 

 

14/02/18 – Devilman Crybaby (Yuasa Masaaki/ Japan/ 2018/ 10EP Anime) – 5/5

อือหือ ดูกันเถอะ ดีจริงสมคำล่ำลือ

จำได้ว่าไม่ได้ชอบ Mind Game มากนัก แต่เรื่องนี้ยอม ดีงามทุกองคาพยบ ไม่มีการพินอบพิเนา อะลุ่มอล่วยใดๆทั้งสิ้น รุนแรงเต็มขั้น ไม่มีควาออมชอมอะไรทั้งนั้น ซึ่งมันทำให้หนังมันไปสุดทางจริงๆโดยเฉพาะอีพีท้ายๆ

เอาจริงๆประเด็นมันก็ไม่ได้ใหม่นะ แต่มันเข้ากั๊นเข้ากันกับโลกในตอนนี้ที่พร้อมเพรียงกันหันขวา ไร้ซึ่งความเชื่อใจในกันซึ่งกันและกัน

21/02/18 – มะลิลา (อนุชา บุญยวรรธนะ/ ไทย/ 2018) – 5/5

น้ำตาปริ่ม ดีจังเลย หนังเข้าทางเราทุกอย่าง ความรัก มะเร็ง ความตาย การเริ่มต้นใหม่ รวมถึงการเป็นพระ มัน relate ชีวิตเราได้หมดเลย ซีนทำบายศรีให้เชนเริ่มต้นชีวิตใหม่นี่น้ำตาไหลเลย คิดถึงตอนเสียแม่ใหม่ๆ ส่วนการเล่าเรื่องการเป็นมะเร็งของพิชก็ทำให้เราคิดถึงพ่อ

แล้วก็ชอบการแบ่งหนังเป็นสองพาร์ตด้วย แน่นอนอดคิดไปถึงหนังมาสเตอร์พีสอย่าง “สัตว์ประหลาด” ของพี่เจ้ยไม่ได้ที่คล้ายกันทั้งเรื่องการแบ่งพาร์ตโดยพาร์คแรกเป็นเรื่องรักแล้วพาร์ตหลังก็เข้าป่า แต่ที่เราชอบมากๆคือ พอตัวเอกมันต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่อีกรอบ แต่ไม่มีสิ่งเรียกขวัญ เรียกวิญญาณกลับมาได้อีกแล้ว มันเลยต้องเรียนรู้การเรียกขวัญให้ตัวเองด้วยการเป็นพระ รับรู้สิ่งรอบตัวและการกระทำของตัวเองอยู่ทุกขณะ แล้วพอมันเรียกขวัญกลับมาได้แล้ว รับรู้ได้แล้ว การเปลือยกายแช่น้ำจึงไม่ต่างจากบายศรีที่มันจะสมบูรณ์พร้อมก็ต่อเมื่อนำไปลอยน้ำ

เป็นหนังที่พูดเรื่องความรักบนความเชื่อทางศาสนา, พูดถึงความอ่อนแอและเปราะบางของมนุษย์ได้วิเศษและงดงามจริงๆ

หลงมนต์ทุกความตายที่เกิดขึ้นในหนังมากๆ แง่หนึ่งมันดูโหดร้ายแต่แง่หนึ่งมันก็เป็นตลกร้ายของชีวิตธรรมดาสามัญของผู้คนที่ขึ้นอยู่และดับไปเป็นสรณะ

เวียร์ดีงามมาก แต่เราชอบโอ อนุชิตมากกว่า ชอบที่พี่มดเอ็กซ์ว่า โอในเรื่องนี้ทำให้คิดถึง เลสลี่ จาง

ติดท๊อปแน่ และอยากดูอีกรอบ

23/02/18 – Loveless (Andrey Zvyagintsev/ Russia/ 2017) – 4/5

ชอบ Leviathan (2014) หนังเรื่องก่อนของ ผกก ท่านนี้มาก (ส่วนอีกเรื่องที่ได้ดูคือ The Return (2003) แต่เสียใจที่จำอะไรไม่ได้แล้ว แต่รู้ว่าก็ชอบอยู่ประมาณนึง)

มาเรื่องนี้ตอนดูจบใหม่ๆไม่ได้กลับไม่ได้รู้สึกชอบมาก คือมันรับรู้ได้ถึงความเลือดเย็นแหละ แต่เหมือนมันยังไปไม่สุด ทั้งตัวเรื่องพูดถึงครอบครัวที่กำลังจะแตกแล้วกลายเป็นว่าตัวลูกคือปัญหาหนึ่งที่ต้องการจัดการด้วยการเกี่ยงกับรับผิดชอบ แล้ววันนึงเด็กมันหายตัวไป เมื่อนั้นความฉิบหายจึงบังเกิด ทั้งหมดเกิดขึ้นในสถานที่ๆเต็มไปด้วยความหนาวเหน็บ

แต่พอเวลาผ่านไป คิดถึงหนังไป คิดถึงชีวิตของตัวละครหลังหนังจบไปก็พบว่ากลับมาชอบหนังมากขึ้นเรื่อยๆ เออ ทำไปทำมากลับมารู้สึกว่าแม่งเลือดเย็นแบบโหดร้ายเลยว่ะ

24/02/18 – The Shape of Water (Guillermo del Toro/ US) – 3.5/5

– เราไม่มีปัญหากับหนังเลยแหะ เพลิดเพลินมาก คือพอมันทรีดตัวเองว่าเป็นเทพนิยายเราเลยโอเคกับมันหมดเลย

– ชอบช่วงเวลาในหนังมากๆที่เป็นช่วงสงครามเย็น แม้ประเด็นยุบยับอื่นๆทั้งเรื่องเกย์ การเหยียด คนชายขอบอะไรนั้นจะแสนน่าเบ้ปาก แต่เราก็ยังชอบในความเป็นเทพนิยายฟุ้งๆของมันอยู

– ชอบฮอคกิ้งมากและชอบซีนขาวดำซีนนั้น

– แต่ก็นั้นแหละ พอดูจบแล้วก็จบกันไป

24/02/18 – Lady Bird (Greta Gerwig/ US/ 2017) – 3.5/5

– เหมือนเห็นหน้าเกรวิคตลอดเวลาไม่รู้ทำไม คิดถึงนางในภาพลักษณ์ในหนังเรื่อง 20th Century Women ในหนังเรื่องนึ้ตลอด

– แล้วก็รู้สึกตลอดว่าหนังมันส่วนตัวจริงๆ ก็เลยเกิดคำถามว่าถ้านางยังทำหนังต่อไปมันจะออกมาเป็นยังไงนะ

– โดยรวมหนังก็น่ารัก อบอุ่นดี และแน่นอนความสัมพันธ์แบบทั้งรักทั้งชังของแม่ลูกนั่นดีมาก

– แต่รู้สึกว่าช่วงท้ายมันรวบรัดตัดความไปหน่อย เสียดายๆ

25/02/18 – Youth (Feng-Xiaogang/ China/ 2017) – 4/5

แหมมมม ไอ้เราก็นึกว่ามันจะพูดถึงสังคมยุคปฏิวัติวรรณธรรมได้มากกว่า แถมเล่นข้ามเหตุการณ์สำคัญใหญ่มากอันนึงไปเลย (แต่ก็อย่างว่าแหละ มึงจะหวังอะไรแบบนี้กับหนังเฝิงเสี่ยวกัง)

แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่ชอบ เฝิงยังคงบิ้วส์เก่งเว่อเหมือนเดิม Aftershock น้ำตาแตกยังไง เรื่องนี้ก็อย่างนั้นเลย

เรื่องราวการก้าวพ้นวัยมาพร้อมกับการถ่ายภาพที่สวยงดงามหมดจด โศกนาฏกรรมก็มาพร้อมเพลงประกอบสะเทือนอารมณ์ มันเลยทัชคนดูได้อยู่หมัดพร้อมๆกับความน่ากลัวของอาการรักชาติเบอร์ใหญ่ของมัน

ขอบซีนฟังเพลง เติ้งลี่จิง มากแบบน้ำตาไหล งดงามนอสทาเจีย

แล้วก็ชอบตัวละคร ถิงถิง ที่สุดตรงเพราะมันเป็นหญิงแรดที่ไม่ได้แคร์สังคม ชาตินิยมห่าเหวอะไรนั่น 555

เพิ่มเติม: ซีนงานปัจฉิมปิดคณะนี่เกิดคำถามว่าเด็กๆยุคโซเชียลนี้เค้าจะอินไหมนะ

26/02/18 – On Body and Soul (Ildikó Enyedi/ Hungary/ 2017) – 2/5

ถึงตอนนี้ก็ยังไม่เก็ตหนัง ไม่เข้าใจ ไม่ relate ใดๆทั้งสิ้น หญิงหุ่นยนต์ ชายพิการ มีภาพฝันเดียวกันเลยอยากเอาภาพฝันนั้นให้กลายเป็นจริง อย่างงี้น่ะหรือ?

โอเคละรสชาติมันแปลกประหลาดดี ชอบที่ให้หน้าที่การงานของตัวละครมันอยู่ในโรงฆ่าสัตว์ซึ่งอาจเพื่อเป็นการบอกกลายๆว่าเหล่ามนุษย์พวกนี้มันดูไม่มีชีวิตจิตใจเท่าไหร่ ดูอย่างนางเอกซิหุ่นยนต์ขนาดนั้น อย่างพระเอกก็เชยชาสุดๆ ซึ่งก็อาจมีไว้เพื่อผลของพล็อตเมื่อหนังมันตบเข้าธีมของหนังที่ว่าด้วยความรัก, ความฝันอะไรเทือกๆนั้น

นี่ถ้าตอนจบเฉลยว่านางเอกเป็นมนุษย์ต่างดาวก็จะไม่แปลกใจใดๆเลยนะ

อนึ่ง คิดไปถึงหนังเรื่อง Upstream Color (2013) ที่รู้สึก WTF เหมือนกัน แต่อย่างน้อยมันก็ยังมีลูกเล่นอะไรให้เราชอบอยู่บ้าง

28/02/18 – Wind River (Taylor Sheridan/ US, UK, Canada/ 2017) – 5/5
(ดูบนเครื่อง)
ขอบมาก หนังถึงพร้อมทุกทาง ทั้งความเป็นทริลเลอร์และความเป็นดราม่าหนักๆ ห่อหุ่มด้วยบรรยากาศอันเย็นยะเยือกพอๆกับผู้คนพื้นถิ่นและดนตรีน้อยๆส่งความรุนแรง
ชอบเรื่องการติดอยู่ในพื้นที่, native ที่โดนรุกไล่และความไร้น้ำยาของภาครัฐ

FILM I’VE SEEN IN JANUARY 2018

01/01/18 – มิสเตอร์เฮิร์ท มือวางอันดับเจ็บ (อิทธิศักดิ์ เอื้อสุนทรวัฒนา/ ไทย/ 2017) – 2/5

โดยรวมมันน่ารำคาญมากกว่าจะสนุกหรือตลก เหมือนเส้นเรื่องมันที่ไม่รู้จะดิ้นยังไงได้แล้วมั๊ง มันเลยกลายเป็นยืดๆยาดๆแบบไม่นำพา แล้วดันจะมาเล่นเยอะ มาหักมุมแบบไล่แขกไล่คนดูให้เสียอารมณ์

จากที่เริ่มจะชอบนางเอก แต่พอหนังจบกลายเป็นไม่ชอบไปเลย

 

01/01/18 – Incendies (Denis Villeneuve/ Canada, France/ 2010) – 5/5

ดูวันแรกของปี แต่มันใจแน่ๆว่าจะลากยาวไปติดท๊อปของปี 2018 ได้ชัวร์ ดีงามทุกองคาพยบ

พี่นัองฝาแฝดตามหาพ่อและพี่ชาย ผ่านอดีตของผู้เป็นแม่ที่มาจากประเทศในตะวันออกกลาง ผ่านสงครามศาสนากลางเมืองและความพลิกผันสารพัด

หลังเล่าเรื่องเป็นตอนๆ สลับระหว่างอดีตของแม่และปัจจุบันในการตามหาของลูก ด้วยบทดีและแข็งแรงมากๆ ปอกรกับการกำกับที่จับคนดูได้อยู่หมัด นั่งติดเก้าอี้ อ้าปากค้างกันไป

น่าจะเป็นหนังของวิลเนิฟที่ชอบที่สุด และเอาจริงๆพอมาดูในเวลานี้ก็พบหลายๆองค์ประกอบที่ถูกใช้ในหนังเรื่องต่อๆมาของเขา ทั้งความดิบและรุนแรงใน Sicario, อาชีพนักคณิตศาสตร์ของนางเองใน Arrival

02/01/18 – Seoul Station (Sang-ho Yeon/ South Korea/ 2016) – 4/5

นี่ซิ หนังของยอนซังโฮ ที่เราชอบจาก The King of Pigs แม้จะเป็นหนังแพ็คคู่กับ Train to Busan แต่โดยรวมแล้วมันดีกว่ามากๆๆๆๆ

ในขณะที่ Train to Busan มันมีความสว่างไสวของความหวัง, ของคนดี แต่เรื่องนี้ไม่มีอะไรแบบนั้นเลย มันดาร์ค, มันหม่นเทา มีแต่ตัวละครชายขอบผู้ดิ้นรนอยู่รอด ในสังคมที่ไม่เคยชายตามาเหลียวมอง ภาครัฐที่หวังพึ่งไม่ได้

ทวิสต์ของหนังรุนแรงเสียจนทำเอาหมดเรี่ยวแรง

10/01/18 – Diary of a Nymphomaniac (Christian Molina/ Spain/ 2008) – 1/5

อีเหี้ย หนังตลก

ผู้หญิงมีความสุขกับเซ็กซ์ เสพติดกับเซ็กซ์ เสียใจแม่ตายแต่ได้รับการเยียวยาด้วยการมีความรัก แต่ความรักมันเหี้ย เธอเสียใจ ลุกขึ้นมาใหม่เอาการเสพติดของตัวเองหาเงินเลยไปเป็นกระหรี่หรูๆ แล้วก็ไม่วายเจอลูกค้าเหี้ยอีก จนไปเจอลูกค้าพิการเล่าแนวคิดการมีชีวิตอยู่ของตัวเองจนคุณเธอเกิดนิพพาน เข้าใจความหมายของชีวิต เดินหันหลังจากสิ่งร้ายๆเหล่านั้นตากฝนไปขอบคุณเพื่อนรักแล้วก็จบหนังไปแบบสวยๆ

อีเหี้ย หนังตลก

12/01/18 – Sorayos is NOT a model filmmaker (สรยศ ประภาพันธ์/ ไทย/ Short Film Program) – 5/5

ในบรรดา 5 เรื่องนี้ เราเคยดูมาก่อนแล้ว 2 เรื่องและดูในช่วงที่เราไม่เคยรู้จักตัวตนใดๆของสรยศมาก่อนเลยเพราะยังไม่ได้เป็นเฟรนด์กันใน FB แต่ถึงเป็นเฟรนด์กันเราก็ไม่คิดว่าาสรยศจะเป็นมนุษย์ที่มีอารมณ์ขันอย่างร้ายกาจถึงเพียงนี้ ทั้งด้วยตัวของเขาเเองและในหนังของเขา แถมนอกเหนือจากอารมณ์ขันฉกาจๆเหล่านั้น เขายังมีวิธีมองโลกที่น่าสนใจ จับเอาสิ่งที่คนไม่รู้ไม่เห็น หรือรู้-เห็นแต่ไม่ยอมรับ-ไม่ใส่ใจ ให้โดดเด้งขึ้นมาด้วยอารมณ์ขันพร้อมๆกับตั้งคำถามส่งกลับไปสู่ผู้ชม

1. บุญเริ่ม (2013, 17 min, fiction) แรงงานต่างถิ่นในเมืองกรุง

ดูจะเป็นหนังที่มีท่าทีจริงจังที่สุดในบรรดาหนังทั้งหมด รุงแรงด้วยภาพชนชั้นและภาพความหวัง-ความฝันของคนชั้นล่าง

2. ดาวอินดี้ (2014, 14 min, fiction) แรงงานต่างถิ่นฝันถึงประเทศพัฒนาแล้ว

เป็นหนังที่ตลกที่สุดในบรรดาหนังทั้งหมด ตลกแบบตลกสัดๆ แต่ก็มิวายแฝงภาพความเบาปัญญาของคนกรุง

3. ของฝากจากสวิตเซอร์แลนด์ (2015, 13 min, hybrid-Doc) ประเทศพัฒนาแล้วในสายตาประเทศกำลังพัฒนา

เป็นหนังที่แตกต่างที่สุดในบรรดาหนังทั้งหมด ซีเรียสจริงจังกับการเปรียบเทียบระหว่างประเทศด้อยพัฒนากับประเทศพัฒนาแล้วและผลที่เกิดขึ้นต่อผู้คนในโลก

4. รักษาดินแดน (2016, 14 min, fiction) เราจะมีระบบเกณฑ์คนไปเป็นทหารเยอะแยะไปทำไม

เป็นหนังที่ทำให้เรารู้สึกเหมือนโดนตบ เหตุเพราะมันคือสิ่งที่เรารับรู้อยู่แล้วและผ่านมันมาแล้วด้วย แต่ไม่ยักจักคิดสงสัยหาความ ชอบภาพครูฝึกแดกสลิ่มนับซองเงิน

5. อวสานซาวน์แมน (2017, 16 min, fiction) เสียงที่ไม่เคยถูกได้ยิน

ด้วยความที่หนังมันเล่นกับเรื่องเสียง-การอัดเสียง เราเลยโฟกัสกับเสียงในหนังเป็นพิเศษ คิดสารตะไปต่างๆนาๆว่าเสียงที่ได้ยินอาจไม่ใช่เสียงเดียวกับภาพที่เห็น อาจเป็นเสียงจากสถานที่อื่น ปลาๆๆ แต่แล้วความคิดทุกอย่างก็หยุดห้วงขาดวิ้นไปด้วยเสียงปืน 1 นัด! ที่บางคนอาจไม่ได้ยินและสนใจ

เป็นเรื่องน่าดีใจที่ได้ดูหนังทั้ง 5 เรื่องรวดเดียว ทำให้เห็นภาพของคนทำหนังที่ชื่อ สรยศ ประภาพันธ์ ชัดเจนขึ้นมากๆ แน่นอน รอดูหนังยาวของเขา Arnold is a Model Student ด้วยใจจดจ่อ

18/01/18 – A Brighter Summer Day (Edward Yang/ Taiwan/ 1991) – 5/5

[รอบสอง]

เหมือนฝันที่เป็นจริง จากที่ได้ดูรอบแรกในจอเล็กเมื่อปีก่อน(ซึ่งหนังก็ติดท๊อปอันดับหนึ่งไปตามระเบียบ) มาบ่นใบ้ว่าอยากดูบนจอใหญ่ๆแล้วก็มาได้ดูในวันนี้ ความดีงามของหนังคงไม่พูดถึงซ้ำ แต่ขอเรียกว่านี่คืออีกหนึ่งประสบการณ์การดูหนังอีกอันหนึ่งของชีวิต

เคยเขียนถึงหนังไว้แล้วที่นี่ https://goo.gl/LBgoxp

ปล. กรี๊ดซีนในรูปอย่างรุนแรง

20/01/18 – White Lily (Hideo Nakata/ Japan/ 2017) – 2/5

หนังในโปรเจกต์ Nikkatsu Roman Porno Reboot เรื่องที่สามที่ได้ดูซึ่งก็น่าจะเป็นเรื่องด้อยที่สุดของเรา (อีกสองเรื่องยังไม่มีซับอังกฤษ)

เรื่องของครูหญิงนักปั้นกับนักเรียนสาวผู้มีความสัมพันธ์กันมากกว่าการเป็นแค่ครูกับลูกศิษย์ หากมองแค่ตัวหนังเพียวๆมันอาจไม่น่าสนใจนักเพราะเรื่องมันราบเรียบมาก ประมาณครูสาวผู้ทนทุกข์กับนักเรียนสาวติดบ่วงกรรมอะไรเทือกนั้น

แต่พอไปอ่านใน IMDB ก็พบว่าผู้กำกับนากาตะเคยเป็นอดีตผู้ช่วยผู้กำกับหนังพิงค์โรมันมาก่อน นี่คือหนังพิงค์โรมันเรื่องแรกของเขาที่ทำขึ้นเพื่อคารวะผู้กำกับ Masaru Konuma มันจึงน่าจะเป็นหนังที่เหมาะสำหรับคนที่พอคุ้นเคยกับขนบหนังพิงค์โรมันมาก่อนบ้าง แต่สำหรับเราที่ไม่มีความรู้ใดๆในสิ่งที่เขาคารวะ ผลก็คือการเชื่อมกับหนังไม่ติด

22/01/18 – Mad World (Wong Chun/ HK/ 2016) – 3.5/5

ไม่ค่อยได้เห็นหนังฮ่องกงแบบนี้แฮะ หนังดราม่าหนักๆที่พูดถึงคนเป็นโรคไบโพล่าและคนที่ต้องมาดีลกับคนที่เป็นโรค โดยมีอดีตร้ายๆที่เป็นทั้งแรงผลักและแรงกดในคราเดียวกัน ในที่นี้คือคู่พ่อ-ลูกชนชั้นล่างในฮ่องกง ประเทศที่โตไวเสียจนค่าครองชีพสูงลิบลิ่ว ปล่อยทิ้งคนชั้นล่างให้ไม่มีตัวตนพอๆกับกดดันคนชั้นอื่นๆให้ดิ้นรนเอาตัวรอด

หนังดราม่าแบบเต็มสูบ ประหนึ่งกลุ่มมนุษย์ชีวิตเหี้ยผู้พยายามเอาตัวให้รอดในสังคม พ่อหนี พี่ชายหนี แม่เป็นบ้า เมียไม่เข้าใจ จนต้องรู้สึกผิดและอยากปรับปรุงตัว หลายๆซีนคือการบิวส์แบบกะเอาให้ตายแต่โชคดีที่เหมือนผู้กำกับจะรู้ลิมิต มันจึงยังไม่หลุดทะลักออกไป ยังสามารถประคองอารมณ์ไว้ได้ต่อไป

อย่างไรก็ตามส่วนตัวเราขอเรียกว่านี่คือหนังโชว์การแสดงดีๆของนักแสดงมากกว่าตัวเรื่องหรือสาระอะไรในหนัง ทั้งหยูเหวินเล่อ และพี่เป้า เจิ้งจื่อเหว่ย โดยเฉพาะคนหลังนี่เด็ดขาดจริงๆ

ชอบซีนในโบสถ์มาก การพยายามหลุดพ้นแบบเห็นแก่ตัวของคนผ่านศาสนาโดยไม่สนหัวจิตหัวใจมนุษย์แม่งเป็นอะไรที่เกินรับได้จริงๆ

28/01/18 – Panda! Go, Panda! (Isao Takahata/ Japan/ 1972) – 3/5

การ์ตูนที่ทากาฮาตะทำก่อนที่สตูดิโอจิบลิจะถือกำเนิด เรื่องราวของพ่อแพนด้าลูกหนึ่งที่หลุดออกมาจากสวนสัตว์แล้วได้พบเด็กน้อยคนหนึ่งจนอยู่กันเป็นครอบครัวกลายๆ

เตรียมตัวไม่ถูกและหนีไม่ออกจริงๆที่ต้องดูมันด้วยแว่นสายตาของยุคสมัยปัจจุบันซึ่งก็ค้นพบว่าในความสดใสสีลูกกวาดของมันช่างน่ากลัวเหลือเกิน จะคิดเป็นอื่นยังไงดีล่ะเมื่อเราเห็นพ่อเป็นแพนด้า เห็นแม่เป็นเด็กสาวตัวน้อยๆชอบโชว์กางเกงใน ที่มีลูกแพนด้าอีกตัว จนกลายเป็นครอบครัวแสนสุข มีความสุขเมื่อบ้านน้ำท่วมแถมเผชิญหน้ากับเสือด้วยความยิ้มแย้ม

แต่ในโรงเด็กๆก็แลสนุกสนานกับหนังดี จนอดคิดถึงตอนเป็นเด็กไม่ได้ที่เรายังไม่ได้มีแนวคิดอะไรแบบนี้และพร้อมจะสนุกไปกับทุกเรื่อง

28/01/18 – Bangkok Nites (Katsuya Tomita/ Japan, Thailand, Lao, France/ 2016) – 5/5

ดีใจมากที่ได้ดูในโรง ในเวอร์ชั่นเต็มๆ 3 ชั่วโมงกว่า นับว่าเป็นประสบการณ์ดูหนังที่ดีแรกของปี

เรายังคงจำความรู้สึกของตัวเองได้ดีเมื่อดู Saudade ของคัตสึยะจบลง มันเป็นหนังญี่ปุ่นอันแปลกประหลาดที่เราไม่คุ้นเคย หนังที่เต็มไปด้วยคนชายชอบ คนชั้นล่างในชนบทญี่ปุ่นผู้ที่ไม่พอใจในรากเหง้าของตัวเองหรือไม่แม้แต่จะรู้ว่าตัวเองเหมาะควรกับพื้นที่ใด อันนับเป็นหนึ่งในหนังที่เปิดโลกเรามากๆ

แล้วพอมาในหนังเรื่องนี้ เขายังคงพูดถึงผุ้คนเหล่านั้น เพียงแต่เปลี่ยนพื้นที่มาเป็นเมืองไทย (หรืออาจหมายความไปถึงในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้) กลุ่มคนที่ไร้รากที่มาหาดินใหม่ผ่านร่องรอยของอดีตสงคราม อดีตอาณานิคมที่ถูกทิ้งไว้ในพื้นที่เหล่านั้น พ้องพ่วงไปชีวิตคนชั้นล่างผู้ได้รับผลกระทบจากอดีตกาลของผู้อื่น

ชอบมากแรกคือการที่หนังมันพาให้เห็นในมุมลี้ลับหนึ่งในกรุงเทพฯที่เราไม่เคยเห็น ไม่เคยไป เปิดเปลือยอย่างตรงไปตรงมาก็เพื่อจะเล่าเรื่องของเหล่ามนุษย์ที่วนเวียนอยู่ในนั้น

ชอบมากสองคือการที่มันพูดเรื่องผลกระทบทางการเมืองในอดีตต่อผู้คน ตั้งแต่ยุคล่าอาณานิคมจากยุโรป สงครามเวียดนาม เขมรแดง คอมมิวนิสต์ ใครจะลืมผีตนนั้นในสกลนครได้เล่า หรือกับเหล่านักปฏิวัติเซาท์อีสเอเชียยุคใหม่ผู้ต่อสู้ด้วยเพลงแร็ป!

เสียดายมากที่ไม่สามารถอยู่ฟัง Q&A ได้ คาดว่าคงจะได้เกร็ดความรู้อะไรดีๆอีกมากแน่ๆ ฮือๆ

ปล. ไม่คิดว่าหนังจะฉายในไทยแบบทางการได้ และก็ไม่คิดว่าหนังจะตัดให้สั้นลงได้

ปลล. ชอบเพลงที่ถูกใช้ในหนังด้วย

30/01/18 – Call Me by Your Name (Luca Guadagnino/ Italy, France, Brazil, USA/ 2017) – 2/5

– ยืนอยู่บนฝั่งที่ไม่ชอบหนัง เพราะมันสวย สวยมากทั้งภาพและเรื่องราวที่มันเล่า สวยเกินกว่าที่เราจะสัมผัสมันได้ แน่นอนหนังไม่ผิด แต่มันไม่ใช่แนวทางของเราเลย

– สงสารมาเซีย หุ่นมาเซียสวยมาก และเธอไม่ควรจะกลับไปเมคเฟรนด์กับอีลีโอ

– สิ่งที่ดี: เมืองที่หนังใช้เป็นโลเคชั่น, Timothée Chalamet และเพลงประกอบ

30/01/18 – The Square (Ruben Östlund/ Sweden, Germany, France, Denmark/ 2017) – 4.5/5

– สิ่งแรกที่ชอบหนังมากคือการพูดถึงงานศิลปะ เราเชื่อว่าหลายๆคนมักจะสงสัยเวลาไปดูงานศิลปะแหละว่า เชี่ย! ตัวงานไม่เห็นมีอะไรเลยแต่สเตตเม้นต์แม่งอย่างเทพ ประหนึ่งคืองานศิลปะมันไม่ได้มีค่าในตัวเองใดๆเลย มันมีค่าเพราะมันถูกให้คำนิยาม ยิ่งถ้าคนนิยามดังๆหน่อยงานก็แพง ซึ่งหนังมันก็เอาแนวคิดนี้มาเล่นได้แสบสันต์ทะลุกทรวง อีเดอะสแควร์นี่เป็นอะไรที่ตอแหลฉิบหาย เท่าเทียมพ่อง! ยุติธรรมพ่อง! ขอทาน คนไร้บ้านเต็มบ้านเต็มเมือง

– สิ่งที่ชอบต่อมาคือการพาผู้ชมไปพบกับความซับซ้อนเหี้ยๆของสังคมสมัยใหม่ที่ทุกอย่างมีคำตอบมากกว่า 1 คำตอบ จะทำดีทำเชี่ยอะไรก็ผิดได้หมด ผิดขนาดมหภาคด้วยการโดนสังคมตราหน้า หรือแม้แต่ผิดแบบจุลภาคด้วยความรู้สึกผิดของตัวเอง

– ดูหนังจบแล้วย้อนกลับมามองตัวเอง ไอ้เหี้ย โลกแม่งอยู่ยากจริงๆ เป็นคนดีก็ยาก จะเป็นคนเหี้ยก็ยาก ทำตามใจก็ไม่ได้ คิดเยอะไปก็ยิ่งไม่ได้ใหญ่ จะ pc มากก็ไม่ไหว จะไม่ pc เลยก็ไม่ได้ โอ้ยยยยย

– กราบซิกเนเจอร์ของรูเบนในการสร้างเหล่าซีนกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก พี่จะเก่งไปไหน

31/01/18 – The Florida Project (Sean Baker/US/ 2017) – 5/5

คนเกลียดเด็กเข้าไส้อย่างเรายังต้องยอมพ่ายแพ้หมดรูป ความมืดหม่นที่เคลือบด้วยสีลูกกวาด

เหมือนกับที่เราชอบ Tangerine หนังเรื่องก่อนของเบเกอร์ที่เล่าเรื่องคนชั่นล่างอเมริกันเหมือนกัน แม้มาในรูปลักษณ์ที่่ต่างกัน แต่รุนแรงเอาตายได้พอกัน จริงๆภาพการเทียบระหว่างความสวยงามของโลกในสายตาวัยเด็กกับความเหี้ยห่าของชีวิตในวัยที่โตขึ้นนั้นไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เบเกอร์ผสมสองสิ่งออกมาได้อย่างลงตัว ซึ่งสิ่งที่ทำให้มันมันสมบูรณ์มากๆสำหรับเราคือตัวละครของเดโฟ คือถ้าไม่มีตัวละครตัวนี้หนังคงแข็งพิลึก อันเป็นตัวละครที่เราชอบที่สุดในหนัง

เหนือสิ่งอื่นใด นี่คือหนังที่นักแสดงทุกตัวคือสิ่งที่ทำให้หนังมันดีงาม ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ทุกตัวละครตราตรึงในใจจริงๆ

โลเคชั่นในหนังก็น่าจะเรียกได้ว่าเป็นอีกหนึ่งตัวละครสำคัญ สถานที่ใกล้แหล่งท่องเที่ยว มีดิสนี่แลนด์ มีเฮลิคอปเตอร์บินขึ้น-ลงตลอดเวลา ที่แวดล้อมเหล่าตัวละครตัวเล็กๆเอาไว้ให้ยิ่งไม่มีตัวตน

การจับมือกันวิ่งเข้าไปในปราสาทเจ้าหญิง ดินแดนแห่งจินตนาการ ของเด็กสาวสองคนในซีนจบ….รุนแรงสั่นสะเทือนจริงๆ

31/01/18 – Faces Places (Agnès Varda, JR/ France/ 2017) – 5/5

อบอุ่นจริงๆ ทำเอาน้ำตาปริ่มหลายช่วงเลย เอาจริงๆชอบตั้งแต่ไอเดียตั้งต้นของหนังแล้วที่พูดถึงความสัมพันธ์ของผู้คนต่างๆในสถานที่ต่างๆโดยใช้ศิลปะในการเล่าเรื่องและบันทึกมันออกมาเป็นหนัง

โดยในความสันพันธ์ของเหล่าผู้คนทั้งหลายเหล่านั้นที่ให้ภาพแบบสโคปมุมกว้างแก่เราคนดู มันยังพ่วงคล้องไปกับความสัมพันธ์ระหว่างของวาร์ดาและ JR ที่ให้ภาพมุมที่เล็กลงจนเราสัมพันธ์มันได้จริงๆ ความสันพันธ์ต่างวัยแต่หัวใจวัยเดียวกัน จนอดคิดไมได้ว่าถ้ามีโอกาสนั่งฟังเขาสองคนคุยกันมันคงจะเพลิดเพลินมาก

ชอบการทำภาพที่ชายหาดที่สุด เพราะมันสรุปสิ่งพี่พวกเขาทำได้ครบถ้วน โดยเฉพาะเรื่องความทรงจำ ความทรงจำต่อผู้คนและสถานที่ (อันนี้ก็น้ำตาปริ่ม)

แล้วก็ชอบเส้นเรื่องโกดาร์ดมากๆ เพราะในกลุ่มนิวเวฟเราคุ้นเคยกับโกดาร์ดที่สุดเพราะดูหนังของเขามากกว่าคนอื่นๆ ทั้งการล้อกับหนังโกดาร์ดที่เราชอบมากอย่าง Band of Outsiders (1964) (ซีนเข็นรถในลูฟวร์นี่ทำเราน้ำตาปริ่ม) โดยเฉพาะคำปลอบประโลมวาร์ดาของ JR ในช่วงท้ายนี่ดีมากๆ ที่ว่าจริงๆแล้วที่โกดาร์ดไม่ออกมาพบแถมยังเขียนข้อความทิ่มแทงใจแก่วาร์ดานั้นอาจเพราะแค่ต้องการปรับโครงสร้างหนังเรื่องนี้ของวาร์ดา คือถ้าไมใช่โกดาร์ดเราคงไม่รู้สึกชอบได้มากขนาดนี้เพราะอย่างที่เรารู้กันว่าโกดาร์ดคือเจ้าแห่งการเล่นสนุกกับโครงสร้างของภาพยนต์

รักป้าวาร์ดา สัญญาว่าจะดูหนังป้าให้มากขึ้น

Year 2017

Movies (165)

January (31)

01/01/17 – ผ่าปืน (ฉลอง ภักดีวิจิตร / ไทย/ 1980) – 3/5

03/01/17 –  The Virgin Psychics (Sion Sono/ Japan/ 2015) – 3/5

05/01/17 – I’m Not There (Todd Haynes, USA, Germany, Canada/ 2007) – 4/5

07/01/17 – Yi Yi: A One and a Two (Edward Yang/ Taiwan, Japan/ 2000) – 5/5

08/01/17 – Sausage Party (Greg Tiernan, Conrad Vernon/ US/ 2016) – 3.5/5

09/01/17 – Democracy After Death (เนติ วิเชียรแสน, /ไทย/ 2016) – 4/5

11/01/17 – Hi-So (อาทิตย์ อัสสรัตน์/ ไทย/ 2010) – 5/5

15/01/17 – As the Gods Will (Takashi Miike/ Japan/ 2014) – 2/5

18/01/17 – La La Land (Damien Chazelle/ US/ 2016) – 5/5

22/01/17 – Song of the Exile (Ann Hui/ Hong Kong, Taiwan/ 1990) – 5/5

23/01/17 – Arrival (Denis Villeneuve/ US/ 2016) – 3.5/5

23/01/17 – The Red Turtle (Michaël Dudok de Wit/ Japan, France, Belgium/ 2016) – 3.5/5

24/01/17 – Dragon Inn (King Hu/ Taiwan/ 1967) – 4/5

25/01/17 – Tickled (David Farrier, Dylan Reeve/ New Zealand/ 2016) – 4.5/5

26/01/17 – New Dragon Inn (Raymond Lee/ HK/ 1992) – 5/5

27/01/17 – Railway Sleepers (สมพจน์ ชิตเกษรพงศ์/ ไทย/ 2016) – 5/5

27/01/17 – Flying Swords Of Dragon Gate (Tsui Hark/ HK, China/ 2011) – 2/5

28/01/17 – Wastelands (Miriam Heard/ Chile, France, UK/ 2016) – 2/5

28/01/17 – Fundamentally Happy (Tan Bee Thiam, Lei Yuan Bin/ Singapore, Malaysia, Thailand, HK/ 2015) – 3/5

29/01/17 – The High Pressures (Ángel Santos/ Spain/ 2014) – 3.5/5

29/01/17 – The Black Hen (Min Bahadur Bham/ Napel/ 2015) – 4/5

29/01/17 – Mushroom (Oscar Ruiz Navia/ Colombia/ 2014) – 4.5/5

29/01/17 – Staying Vertical (Alain Guiraudie/ France/ 2016) – 4.5/5

30/01/17 – 5 To 9 (Tay Bee Pin, Vincent Du, Daisuke Miyazaki, Rasiguet Sookkarn/ China, Singapore, Japan, Thailand/ 2016) – 3/5

30/01/17 – The Cat in the Closet (Ying-Ting Tseng/ Taiwan/ 2016) – 1/5

30/01/17 – Diamond Island (Davy Chou/ Cambodia, France, Germany, Qatar, Thailand/ 2016) – 5/5

30/01/17 – American Honey (Andrea Arnold/ UK, US/ 2016) – 4/5

31/01/17 – Kebab & Horoscope (Grzegorz Jaroszuk/ Poland/ 2014) – 3/5

31/01/17 – Apaporis: In Search of One River (José Antonio Dorado/ Colombia, US/ 2010) – 3.5/5

31/01/17 – Dirty Romance (Lee Sang Woo/ South Korea/ 2015) – 3/5

31/01/17 – Fire at Sea (Gianfranco Rosi/ Italy, France/ 2016) – 3.5/5

February (17)

01/02/17 – Where There is Shade (Nathan Nicholovitch/ Cambodia, France/ 2015) – 4.5/5

01/02/17 – Death of a Fisherman (Gerardo Herrero/ Spain/ 2015) – 2/5

01/02/17 – Elle (Paul Verhoeven/ France, Germany, Belgium/ 2016) – 4.5/5

03/02/17 – Toni Erdmann (Maren Ade/ Germany, Austria, Romania/ 2016) – 4.5/5

04/02/17 – Thithi (Raam Reddy/  India, USA/ 2015) – 4/5

11/02/17 – Moonlight (Barry Jenkins/ US/ 2016) – 3/5

11/02/17 – Hacksaw Ridge (Mel Gibson/Australia, USA/ 2016) – 1/5

11/02/17 – Manchester by the Sea (Kenneth Lonergan/ US/ 2016) – 5/5

11/02/17 –Tomorrow I Will Date With Yesterday’s You (Takahiro Miki/ Japan/ 2016) – 2/5

12/07/17 – O.J: Made in America (Ezra Edelman/ US/ 2016) – 4.5/5

14/02/17 – 13th (Ava DuVernay/ US/ 2016) – 3.5/5

16/02/17 – Lion (Garth Davis/ Australia, US, UK/ 2016) – 2.5/5

17/02/17 – Tanna (Martin Butler, Bentley Dean/ Australia, Vanuatu/ 2015) – 3.5/5

18/02/17 – A Man Called Ove  (Hannes Holm/ Sweden/ 2016) – 4/5

19/02/17 – ตัณหาน้ำมันพราย (กามนิต/ ไทย/ 1990) – 4/5

21/02/17 – Land of Mine (Martin Zandvliet/ Denmark, Germany/ 2015) – 2.5/5

30/02/17 – John Wick: Chapter 2 (Chad Stahelski/ US/ 2017) – 4/5

March (5)

22/03/17 – The Salesman (Asghar Farhadi/ Iran, France/ 2016) – 2/5

24/03/17 – Call of Heroes (Benny Chan/ China/ 2016) – 2/5

25/03/17 – Diet of Sex (Borja Brun/  Spain/ 2014) – 1/5

27/03/17 – After The Storm (Hirokazu Koreeda/ Japan/ 2016) – 4/5

27/03/17 – Shin Godzilla (Hideaki Anno, Shinji Higuchi/ Japan/ 2016) – 4/5

April (16)

01/04/17 – I Am Trash (Lee Sang Woo/ South Korea/ 2014) – 4/5

07/04/17 – Weiner (Josh Kriegman, Elyse Steinberg/ US/ 2016) – 4/5

09/04/17 – Golden Slumbers (Davy Chou/ France, Cambodia/ 2011) – 4/5

10/04/17 – สยามสแควร์ (ไพรัช คุ้มวัน/ ไทย/ 2017) – 2/5

11/04/17 – Moebius (Kim Ki-Duk/ South Korea/2013) – 3/5

12/04/17 –  Get Out (Jordan Peele/ US/ 2017) – 4/5

12/04/17 – Triangle (Christopher Smith/ UK, Australia/ 2009) – 2.5/5

12/04/17 –  John Wick (Chad Stahelski, David Leitch/ US/ 2014) – 3/5

14/04/17 – What’s for Dinner, Mom? (Mitsuhito Shiraha/ Japan/ 2017) – 2/5

14/04/17 – We Are X (Stephen Kijak/ UK, Japan, US/ 2016) – 4.5/5

15/04/17 –  The Pearl Button (Patricio Guzmán/ France, Spain, Chile, Switzerland/ 2015) – 5/5

16/04/17 – Like Father, Like Son (Hirokazu Koreeda/ Japan/ 2013) – 2.5/5

16/04/17 – The Neon Demon (Nicolas Winding Refn/ US, Denmark, France/ 2016) – 3/5

17/04/17 – Sara (Herman Yau/ HK/ 2015) – 2/5

20/04/17 – ตลาดอารมณ์ (สุวิทย์ ชุติพงษ์/ ไทย/ 2531) – 3/5

30/04/17 – Life Itself (Steve James/ US/ 2014) – 4/5

May (12)

01/05/17 – Personal Shopper (Olivier Assayas/ France, Germany/ 2016) – 4/5

01/05/17 – Leviathan (Lucien Castaing-Taylor, Verena Paravel/ France, UK, US/ 2012) – 4/5

03/05/17 – Guardians of the Galaxy Vol. 2 (James Gunn/ US/ 2017) – 3/5

05/05/17 – I Am A Hero (Shinsuke Sato/ Japan/ 2015) – 4.5/5

06/07/17 – Ilo Ilo (Anthony Chen/ Singapore/ 2013) – 4.5/5

07/07/17 – The Treacherous (Min Kyu-dong/ South Korea/ 2015) – 2/5

10/05/17 – ฉลาดเกมส์โกง (นัฐวุฒิ พูนพิริยะ/ ไทย/ 2017) – 3.5/5

14/05/17 – In The basement (Ulrich Seidl/ Austria/ 2015) – 3/5

17/05/17 – Harmonium (Kôji Fukada/ Japan/ 2016) – 3/5

21/05/17 – Frantz (François Ozon/ France, Germany/ 2016) – 5/5

26/05/17 – Cosmic Sex (Amitabh Chakraborty/ India/ 2014) – 2/5

29/05/17 – Mustang (Deniz Gamze Ergüven/ France, Germany, Turkey, Qatar/ 2015) – 5/5

June (6)

03/06/17 – Yesterday Once More (Yoyo Yao/ China/ 2016) – 4/5

07/06/17 – Wonder Woman (Patty Jenkins/ US/ 2017) – 3/5

17/06/17 – King of Comedy (Stephen Chow, Lik-Chi Lee/ HK/ 1999) – 4/5

20/06/17 – Los Nadie (Juan Sebastian Mesa/ Colombia/ 2016) – 2.5/5

20/06/17 – Bonnie and Clyde (Arthur Penn/ US/ 1967) – 3/5

27/06/17 – Her Love Boils Bathwater (Ryota Nakano/ Japan/ 2016) – 3/5

July (11)

06/07/17 – Empire of Lust (Ahn Sang Hoon/ South Korea/ 2015) – 3.5/5

09/07/17 – Logan (James Mangold/ US/ 2017) – 4.5/5

12/07/17 – Spider-Man: Homecoming (Jon Watts/ US/ 2017) – 3/5

17/07/17 – Bahubali: The Beginning (S.S. Rajamouli/ India/ 2015) – 4/5

18/07/17 – Mountains May Depart (Zhangke Jia/ China, France, Japan/ 2015) – 5/5

19/07/17 – The Brothers Grimsby (Louis Leterrier/ UK, Australia, US/ 2016) – 3.5/5

22/07/17 – Dunkirk (Christopher Nolan/ US/ 2017) – 2.5/5

23/07/17 – War for the Planet of the Apes (Matt Reeves/ US/ 2017) – 1/5

24/07/17 – Saudade (Katsuya Tomita/ Japan/ 2011) – 4/5

26/07/17 – Valerian and the City of a Thousand Planets (Luc Besson/ France/ 2017) – 1/5

29/07/17- Chang-ok’s Letter (Shunji Iwai/ South Korea, Japan/ 2017) – 5/5

August (11)

12/08/17 – Marie Antoinette (Sofia Coppola/ US, France, Japan/ 2006) – 4/5

14/08/17 – Snake and Earrings (Yukio Ninagawa/ Japan/ 2008) – 3/5

17/08/17 – Baahubali 2: The Conclusion (S. S. Rajamouli/ India/ 2017) – 4/5

19/08/17 – Lilya 4-Ever (Lukas Moodysson/ Sweden/ 2002) – 3/5

20/08/17 – Kong: The Skull Island (Jordan Vogt-Roberts/ US/ 2017) – 2/5

21/08/17 – #BKKY (นนทวัฒน์ นำเบญจพล/ ไทย/ 2017๗ – 3/5

21/08/17 – Twilight Over Burma (Sabine Derflinger/ Austria/ 2015) – 2.5/5

22/08/17 – 1966 My Time in the Red Guards (Wu Wenguang/ China/ 1993) – 4/5

26/08/17 – Murderer (Chow Hin Yeung Roy/ HK/ 2009) – 2/5

28/08/17 – Siphayo AKA. Dismay (Joel Lamangan/ (Philippines/ 2016) – 3/5

31/08/17 – Okja (Bong Joon-ho/ South Korea, US/ 2017) – 2.5/5

September (14)

02/09/17 – เธอ เขา เรา ผี (ธัญญ์วาริน สุขะพิสิษฐ์/ ไทย/ 2014) – 3.5/5

03/09/17 – Fear(s) of the Dark (Blutch, Charles Burns, Marie Caillou, Pierre di Sciullo, Lorenzo Mattotti, Richard McGuire/ France/ 2007) – 3/5

05/09/17 – เทพธิดาโรงแรม (มจ. ฉาตรีเฉลิม ยุคล/ ไทย/ 1974) – 4/5

07/09/17 – คนขับรถ (ฐิติพันธ์ รักษาสัตย์/ ไทย/ 2017) – 4/5

10/09/17 – Youth (Paolo Sorrentino/ Italy, France, UK, Switzerland/ 2015) – 2.5/5

11/09/17 – Branded to Kill (Seijun Suzuki/ Japan/ 1976) – 5/5

12/09/17 – Bumming in Beijing (Wu Wenguang/ China/ 1990) – 4.5/5

20/09/17 – Joshua: Teenager vs. Superpower (Joe Piscatella/ US/ 2017) – 5/5

20/09/17 – Gloria (Sebastián Lelio/ Chilie/ 2013) – 4/5

24/09/17 – Happy Hour (Ryusuke Hamaguchi/ Japan/ 2015) – 4.5/5

25/09/17 – Invasion Of Alien Bikini (Oh Young-Doo/ South Korea/ 2011) – 1/5

26/09/17 – Polytechnique (Denis Villeneuve/ Canada/ 2009) – 4.5/5

27/09/17 – Mother! (Darren Aronofsky/ US/ 2017) – 5/5

29/09/17 – ABABO (ปภาวี จิณสิทธิ์, พชร พิทักษ์จำนงค์+ธีร์ธวัช ใต้ฟ้ายงวิจิตร, วสิทธิ์ สีหะวงษ์, จิรัศยา วงษ์สุทิน/ ไทย/ 2017) – 3.25/5

October (23)

01/10/17 – Blade Runner (Ridley Scott/ US/ 1982) – 3/5

02/10/17 – It (Andrés Muschietti/ US/ 2017) – 3.5/5

02/10/17 – This Film Is Not Yet Rated (Kirby Dick/US/ 2006) – 3.5/5

04/10/17 – Logan Lucky (Steven Soderbergh/ US/ 2017) – 4/5

04/10/17 – ถึงคน..ไม่คิดถึง: From Bangkok to Mandalay (ชาติชาย เกษนัส/ Thailand, Myanmar/ 2016) – 4/5

05/10/17 – Baby Driver (Edgar Wright/ UK, 2017) – 3/5

07/10/17 – 20th Century Women (Mike Mills/ US/ 2016) – 5/5

08/10/17 – A Ghost Story (David Lowery/ US/ 2017) – 4/5

08/10/17 – I Am Not Your Negro (Raoul Peck/ US, France/ 2016) – 3/5

09/10/17 – First They Killed My Father (Angelina Jolie/ Cambodia, US/ 2017) – 4/5

11/10/17 – Blade Runner 2049 (Denis Villeneuve/ US, UK, Canada/ 2017) – 3/5

12/10/17 – Hardcore Henry (Ilya Naishuller/ Russia, US/ 2015) – 1/5

13/10/17 – Road to Mandalay (Midi Z/ Myanmar, Taiwan/ 2016) – 4.5/5

15/10/17 – Life (Daniel Espinosa/ US/ 2017) – 2.5/5

17/10/17 – Pop Aye (Kirsten Tan/ Singapore, Thailand/ 2017) – 3.5/5

21/10/17 – The Wave (Roar Uthaug/ Norway/ 2015) – 2/5

23/10/17 – Journey to the West : The Demon Strike Back (Tsui Hark/ China/ 2017) – 2/5

23/10/17 – The Canyons (Paul Schrader/ US/ 2013) – 2/5

25/10/17 – Reach for the Sky (Wooyoung Choi, Steven Dhoedt/ South Korea, Belgium/ 2015) – 3/5

26/10/17 – Trilogy of Lust 2: Portrait of a Sex Killer (Jiro Ishimura, Julie Lee/ HK/ 1995) – 1/5

29/10/17 – Tie Me Up! Tie Me Down! (Pedro Almodóvar/ Spain/ 1989) – 4/5

29/10/17 –Elizabethtown (Cameron Crowe/ US/ 2005) – 2/5

30/10/17 – The Brown Bunny (Vincent Gallo/ US/ 2003) – 1/5

November (4)

10/11/17 – เจ้าชายมือใหม่ THE NEW PRINCE (กรกฎ กรกฎา/ ไทย/ 2015) – 1/5

11/11/17 – Take Me Home สุขสันต์วันกลับบ้าน (ก้องเกียรติ โขมศิริ/ ไทย/ 2016) – 2/5

15/11/16 – Thor: Ragnarok (Taika Waititi/ US/ 2017) – 3/5

11/11/17 – Justice League (Zack Snyder/ US/ 2017) – 1/5

December (15)

 03/12/17 – Gaga: Five Foot Two (Chris Moukarbel/ US/ 2017) – 4/5

13/12/17 – Murder on the Orient Express (Kenneth Branagh/ US/ 2017) – 3/5

13/12/17 – Han Gong-ju (Su-jin Lee/ South Korea/ 2013) – 5/5

16/12/17 – Star Wars: The Last Jedi (Rian Johnson/ US/ 2017) – 4/5

18/12/17 – Tug of War (Nobuo Mizuta/ Japan/ 2012) – 2/5

20/12/17 – Wonder (Stephen Chbosky/ US/ 2017) – 2.5/5

21/12/17 – Wet Woman in the Wind (Akihiko Shiota/ Japan/ 2016) – 4/5

23/12/17 – The Third Murder (Hirokazu Kore-eda/ Japan/ 2017) – 4/5

24/12/17 – French Cancan (Jean Renoir/ France/ 1955) – 2/5

25/12/17 – Tetsuo, the Iron Man (Shinya Tsukamoto/ Japan/ 1989) – 4.5/5

27/12/17 – Die Tomorrow (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์/ ไทย/ 2017) – 2.5/5

28/12/17 – The Torture Club (Kota Yoshida/ Japan/ 2014) – 4/5

29/12/17 – เปรมิกา ป่าราบ (ศิวกร จารุพงศา/ ไทย/ 2017) – 4.5/5

31/12/17 – Night at the Museum: Secret of the Tomb (Shawn Levy/ US/ 2014) – 1/5

31/12/17 – Antiporno (Sion Sono/ Japan/ 2016) – 4.5/5

Short Films (58)

January (20)

05/01/17 – River of The Death (การันตร์ วงศ์ปราการสันติ/ ไทย/ 2015) – 2/5

05/01/17 – สร้างหนังสั้น (อรรคพล สาตุ้ม/ ไทย/ 2016) – 4/5

06/01/17 – This Film Is Not About Time Paradox (จักรพันธ์ ศรีวิชัย, 2015) – 4/5

06/01/17 – แม่ไม่สบาย (กัมปนาท ดอกเป็ง/ ไทย/ 2015) – 5/5

07/01/17 – What remains (Enzo Cillo/ Italy/ 2016) – 3/5

07/01/17 – Laddaland Playground (อังษณา ปิณฑรัตน์/ ไทย/ 2013) – 3.5/5

11/01/17 – Thunder Road (Jim Cummings/ US/ 2016) – 4/5

11/01/17 – The Hand (Jiri Trnka Ruka/ Czechoslovakia/ 1965) – 4/5

12/01/17 – Saute ma ville (Chantal Akerman/ France/ 1968) – 4.5/5

12/01/17 – Hi-So Prulude: Bangkok Blues (อาทิตย์ อัสสรัตน์/ ไทย/ 2010) – 5/5

12/01/17 – Hi-So Prulude: 6 To 6 (อาทิตย์ อัสสรัตน์/ ไทย/ 2010) – 5/5

17/01/17 – Nostalgia for the Comet (ณัฐพล บุญประกอบ/ ไทย/ 2017) – 4.5/5

18/01/17 – J’ai faim, j’ai froid AKA. I’m Hungry, I’m Cold (Chantal Akerman/ France/ 1984) – 5/5

18/01/17 – เหยียบไว้แล้ว เดี๋ยวก็ลืม (จิรายุส รัศมีแสงทอง/ ไทย/ 2016) – 4/5

20/01/17 – ไม้สัก (ประดิษฐ์ เทศประสิทธิ์/ ไทย/ 1962) – 5/5

25/01/17 – คราม Crime (ธนารักษ์ กรเพชรปาณี/ ไทย/ 2015) – 4/5

27/01/17 – Father and Daughter (Michaël Dudok de Wit/ Netherlands/ 2000) – 4/5

27/01/17 – เรื่องสยองการศึกษาไทย (สราวุธ เฮ้งสวัสดิ์/ ไทย/ 2017) – 2/5

27/01/17 – เหมือนเคย (ศิวโรจณ์ คงสกุล/ ไทย/ 2007) – 3.5/5

31/01/17 – Fire (Pablo Penchansky/ Argentina/ 2015) – 3.5/5

February (1)

01/02/17 – 500,000 Years (Chaisiri Jiwarangsan/ Thailand/ 2016) – 3/5

March (1)

14/03/17 – Scene 40 (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์/ ไทย/ 2017) – 4/5

April (2)

10/04/17 – 17 (ณฐพล บุญประกอบ/ ไทย/ 2017) – 5/5

27/04/17 – เข็มขัดกับหวี (สุทิต ซาจ๊ะ/ ไทย/ 2012) – 5/5

May (2)

09/05/17 – ทางเลือกของจะดอ (ธนิต จำเริญสุขสกุล/ ไทย/ 2013) – 5/5

29/05/17 – The Box กล่องแห่งความหวัง (กกต/ ไทย/ 2017) – ควย!

June (1)

19/06/17 – Red Nose Day Actually (Richard Curtis, Mat Whitecross/ US/ 2017) – 3.5/5

July (3)

04/07/17 – เมืองในหมอก (วัชรพล สายสงเคราะห์/ ไทย/ 2017) – 4.5/5

18/07/17 – ก(ล)างเมือง ตอน On Progress (อภิชน รัตนาภายน/ ไทย/ 2013) – 4/5

26/07/17 – Async – First Light (Apichatpong Weerasethakul, Ryuichi Sakamoto/ 2017) – 4/5

August (4)

11/08/17 – Jim Carry: I Needed Color (David L. Bushell/ US/ 2017) – 4/5

30/08/17 – Déjà Vu (Trương Minh Quý/ Vietnam/ 2015) – 3/5

30/08/17 – Incident by a Bank (Ruben Östlund/ Sweden/ 2010) – 4/5

31/08/17 – Ants in the Legs (Danielle Zorbas/ Australia/ 2016) – 3/5

September (14)

04/09/17 – พลเมืองบุญมา (อุรุพงษ์ รักษาสัตย์/ ไทย/ 2017) – 4/5

04/09/17 – The Lost Voice (Jutha Saovabha/ ไทย/ 2017) – 4/5

15/09/17 – 400 (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์/ ไทย/ 2017) – 2/5

23/09/17 – ไฟเหลือง Yellow Light (ปรีชญญ์ รัตนดิลกชัย/ 2017) – 2.5/5

23/09/17 – ตลาดน้อยสตอรี่ (จิราพร แซ่ลี้/ 2017) – 3/5

23/09/17 – ยามน้ำฟ้า ตกมาสู่เฮา (วัจน์กร หาญกุล/ 2017) – 5/5

23/09/17 – ทุกคนที่บ้านสบายดี (ธนกฤต ดวงมณีพร/ 2017) – 5/5

23/09/17 – Bangkok Dystopia (ปฏิพล ทีฆายุวัฒน์/ 2017) – 5/5

23/09/17 – วิป FFF (นนทจรรย์ ประกอบทรัพย์/ 2017) – 5/5

23/09/17 – Upside Down (ณัชนน วะนา, สุวรรณชาติ สุวรรณเจริญ/ 2017) – 5/5

25/09/17 – ก(ล)างเมือง : โรงหนังนี้พี่รัก (ธีรยุทธ์ วีระคำ/ ไทย/ 2017) – 3/5

26/09/17 – I, Actor…เพราะเราเท่ากัน (สิโรรส เอ็มอธิ สุรฐาชัยวัฒน์/ ไทย/ 2017) – 2/5

26/09/17 – สองพี่น้อง The Two Brothers (ธีรวัฒน์ รุจิธรรม, ภัทรภร ภู่ทอง/ ไทย/ 2017) – 5/5

30/09/17 – เด็กสาวสองคนในสนามแบดมินตัน (จิรัศยา วงษ์สุทิน/ ไทย/ 2012) – 4/5

01/10/17 – กลับบ้าน (จิรัศยา วงษ์สุทิน/ ไทย/ 2012) – 3.5/5

06/10/17 – Respect The Moon (จิราพร แซ่ลี้/ ไทย/ 2015) – 4/5

October (5)

25/10/17 – Malady of us โรคของฉันเธอเขาท่านเหล่านั้น (ธนกฤต กฤษณยรรยง/ ไทย/ 2017) – 5/5

25/10/17 – Hi-Definition Girl (ธนกฤต กฤษณยรรยง/ ไทย/ 2011) – 3/5

30/10/17 – Quotation Mark อัญประกาศ (ธนกฤต กฤษณยรรยง/ ไทย/ 2010) – 2/5

30/10/17 – 6th March (Chun Wong/ HK/ 2011) – 3.5/5

31/10/17 – Happy Ending (ธนิศวร์ วสุ ยันตรโกวิท/ ไทย/ 2017) – 4/5

November (2)

24/11/17 – Hinterlands (Scott Barley/ UK/ 2016) – 4/5

18/12/17 – ZVP (Junya Okabe/ Japan/ 2017) – 4/5

December (3)

20/12/17 – BBC – Stacey Dooley Investigates: Young Sex for Sale in Japan (2017) – 2.5/5

21/12/17 – BBC – Stacey Dooley Investigates: Mums Selling Their Kids for Sex (2017) – 5/5

26/12/17 – Superbug รอ 10 วัน มหันตภัยร้ายใกล้ตัวคนไทย (วชร กัณหา/ ไทย/ 2017) – 5/5

Moving Images ()

 

Scenes (10)

Sebastian’s smile at the end of film (La La Land / Damien Chazelle/ US/ 2016): https://www.youtube.com/watch?v=oBTdHVXwIMo

Fight Scene in Bathroom ( New Dragon Inn/ Raymond Lee/ HK/ 1992): https://www.youtube.com/watch?v=dvGYZsvxgTw

Karaoke ending scene (Diamond Island / Davy Chou/ Cambodia, France, Germany, Qatar, Thailand/ 2016)

Greatest Love of All scene (Toni Erdmann/ Maren Ade/ Germany, Austria, Romania/ 2016): https://www.youtube.com/watch?v=lI4fy4XrfvY

ผีเดินออกจากโรงแรม (Personal Shopper/ Olivier Assayas/ France, Germany/ 2016)

“อนาคตแห่งการซักผ้า” (ฉลาดเกมส์โกง/ นัฐวุฒิ พูนพิริยะ/ ไทย/ 2017)

ซีนจบ (เทพธิดาโรงแรม /มจ. ฉาตรีเฉลิม ยุคล/ ไทย/ 1974):

ซีนเวิร์คชอป (Happy Hour/ Ryusuke Hamaguchi/ Japan/ 2015)

ซีนตะเกียกตะกายในน้ำของกงจูในตอนจบ (Han Gong-ju/ Su-jin Lee/ South Korea/ 2013)

“ไถ่เธอคืน” โดย เปรมิกา (เปรมิกา ป่าราบ / ศิวกร จารุพงศา/ ไทย/ 2017)

Book (5)

Lunar Lunatic: คุณคือดวงจันทร์ ฉันสิคนบ้า (ฉันรรวี เสนธนิสศักดิ์/ P.S. Publishing/ 2017) – 3/5

Abstract Bar: ความจริงเพียวเพียว (ปอ เปรมสำราญ/ P.S. Publishing/ 2016) – 4/5

Stand Alone, Die Alone: แสงอัสดงของโรงหนังใบเลี้ยงเดี่ยว (Filmvirus/ 2016) – 5/5

Cobalt Blue ความสัมพันธ์สีควันบุหรี่ (เพณิญ/ P.S. Publishing/ 2016) – 4/5

ไส้เดือนตาบอดในเขาวงกต (วีรพร นิติประภา/ มติชน/ 2013) – 4/5

ETC. (2)

26/10/17 – We Married as a Job (Fuminori Kaneko/ Japan/ 2016/ TV Series) – 5/5

04/11/17 – Bangkok Notes (Oriza Hirata/ 2017/ Play) – 3.5/5

FILM I’VE SEEN IN DECEMBER 2017

03/12/17 – Gaga: Five Foot Two (Chris Moukarbel/ US/ 2017) – 4/5

คิดไม่ถึงว่าเลดี้ กาก้า จะมีมุมแบบในสารคดีเรื่องนี้ มุมของสาวลุคบ้านๆ ตั้งใจทำงาน รักครอบครัวและแคร์ผู้คนมาก ที่สำคัญไม่คิดว่าเธอจะเป็นศิลปินที่เปราะบางขนาดนี้

หนังเล่าตั้งแต่เธอทำอัลบั้ม Joanne ไปจนถึงการแสดงในช่วงพักครึ่งของซูเปอร์โบร์ล ช่วงเวลาที่เลิกกับคู่มั่น ผู้คนที่รักกำลังต้องจากไป อัลบั้มที่หลุดออกมาก่อนการวางแผง รวมถึงความตึงเครียดของการทำงานใหญ่แต่ยังคงเต็มไปด้วยความเป็นมืออาชีพ

ซีนเปิดเพลงให้คุณย่าฟังนี้น้ำตาไหลพรากเลย แม้ว่าไม่ใช่แฟนเพลง ดูจบแล้วรักนาง

13/12/17 – Murder on the Orient Express (Kenneth Branagh/ US/ 2017) – 3/5

ไม่เคยอ่านตัวนิยายหรือดูหนังเวอร์ชั่นก่อนหน้ามาก่อน นี่จึงเป็นการดูแบบไม่รู้อะไรเลยแถมมักทำตัวเป็นนักสืบเสียเองที่มาคอยคาดเดาว่าใครคือฆาตกร

ดังนั้นเมื่อถืงผลสรุปเราจึงชอบตัวเรื่อง ชอบไอเดียและประเด็นของเรื่องเอามากๆเพราะทางหนึ่งคือคิดไม่ถึงและอีกทางคือการที่มันแตะเรื่องศีลธรรม มโนธรรม ความยุติธรรม ความเทาๆ ที่ยากจะตัดสินได้โดยง่าย ชอบมากจนคิดว่าควรจะหานิยายมาอ่าน

นอกเหนือจากนั้นคือเฉยๆ เพราะมันคือหนัง show off อวดตัวเอง ของ Kenneth Branagh อันน่าหมั่นไส้

13/12/17 – Han Gong-Ju (Su-jin Lee/ South Korea/ 2013) – 5/5

หนัก หนักสัดๆ ทำไมมันต้องหนักขนาดนี้ มายเซ็ตของคนเกาหลีนี่แม่งโหดเหี้ยมจริงๆ

ด้วยประเด็นที่หนักหนาสาหัสสากรรจ์ บวกกับการเล่าเรื่องแบบสลับเวลาเดินเคียงคู่กันไประหว่าอดีตกับปัจจุบันอันค่อยๆเปิดเผยเรื่องราวในอดีตขึ้นอย่างช้าๆพร้อมๆไปกับการค่อยๆส่องแสงแห่งความหวังในห้วงปัจจุบัน ก่อนที่สุดท้ายการบรรจบกันจะกลายเป็นศูนย์

ความวิเศษของหนังคือการที่มันมีช่วงเวลาที่กดดันมากๆ เจ็บปวดมากๆ ในขณะเดียวกันมันก็มีช่วงเวลาที่อบอุ่นมากๆและเต็มไปด้วยความหวังเอามากๆด้วย ผลก็คือมันทำให้คนดูคล้อยตามและสั่นสะเทือนไปในที่สุดเมื่อหนังจบลง

ต้องก้มกราบน้อง Woo-hee Chun จริงๆผู้แบกหนังไว้ทั้งเรื่อง

ชอบกิมมิคเรื่องการฝึกว่ายน้ำของตัวละครมากๆ เจ็บปวดจริงๆ

16/12/17 – Star Wars: The Last Jedi (Rian Johnson/ US/ 2017) – 4/5

ดูจบแล้วก็รู้สึกว่าการที่ไม่ได้เป็นแฟนแดนตายของหนังชุดนี้แต่กลับได้ดูมันมาหมดทุกภาคของตัวเองนั้นช่วยให้สนุกและชอบหนังภาคนี้ขึ้นเยอะเลย เพราะมันได้ทั้งการถวิลหาความรู้สึกของเหตุการณ์จากหนังในภาคก่อนๆที่มันตั้งใจใส่มาเพื่อสดุดี รวมถึงการทำตัวเเป็นภาคตรงกลางของไตรภาคที่มักจะคล้ายๆกันกับอีกสองไตรภาคก่อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งซีนโยดากับลุคบนวิหารเจไดที่เราชอบมากแบบน้ำตาปริ่ม

อีกส่วนคือการที่หนังมันพยายามรื้อทิ้งสิ่งเก่าเพื่อไปหาสิ่งใหม่ เป็นการเปลี่ยนเจนให้กับหนังชุดนี้ จากด้านสว่างด้านมืดก็ส่งให้มันเข้าสู่ด้านเทาๆไปเสีย แถมเน้นหนักไปที่ตัวละครขายชอบไปเสียอีก ชอบเรื่องรักสามเศ้าระหว่างคนดำ คนเอเชียและสาวผิวขาว

ที่สำคัญหนังมันสนุก เดินเรื่องไหลลื่น หยอดมุขตลกไว้ประปราย เพลิดเพลินดีตลอดสองชั่วโมงครึ่ง

แล้วก็เริ่มรู้สึกว่า อดัม ไดร์เวอร์ เหมาะกับบทไคโล เรน ก็ในภาคนี้ พวกมีด้านมืด มี passion มีแนวคิดสุดโต่ง แต่ติดที่โง่ โง่แบบทำให้เราสงสารได้ ซึ่งเราว่ามันเหมาะกับไดร์เวอร์ดี และก็ต้องขอบคุณที่มันไม่ใส่หน้ากากอีกแล้ว 555

ดูจบแล้วอยากดูภาคต่อไวๆ น่าจะสนุกใช่ย่อย คิดไม่ออกจริงๆว่าหนังมันจะคลี่คลายไปทางไหน อยากให้จอนสันกลับมากำกับ เราไม่ค่อยชอบ Force Awakens ของ เจเจ อะ

18/12/17 – Tug of War (Nobuo Mizuta/ Japan/ 2012) – 2/5

น่าเบื่อจุง มันตามสูตรสำเร็จแบบตรงๆทื่อๆ หนังจำพวกรวมกลุ่มกันเพื่อทำภารกิจอะไรซักอย่างโดยมีจุดมุ่งหมายร่วมกันซึ่งในที่นี้คือเหล่าแม่บ้านในเมืองไกลปืนเที่ยงที่กำลังจะโดนไล่ออกจากการเป็นแม่บ้านทำอาหารให้กับโรงเรียนเพราะทางการกำลังจะให้โรงงานอาหารแช่แข็งเข้ามาเป็นผู้ดำเนินการแทนด้วยเพราะในอีกด้านก็ต้องการสร้างชื่อเสียงให้กับตัวเมืองไปด้วย โดยในกรณีหลังเรามีนางเอกผู้เป็นเจ้าหน้าที่ของเมืองเกิดไอเดียในการตั้งกลุ่มชักคะเย่อหญิงขึ้นมาตามรอยกลุ่มแม่บ้านในอดีตอันโด่งดัง

แล้วก็อย่างที่บอกว่าตามสูตรคือหนังก็พาไปให้เห็นปัญหาต่างๆของเหล่าแม่บ้านแต่ละคน เพื่อสร้างแรงขับฮึดสู้เพื่อการแข่งขันช่วงท้าย

แต่สิ่งหนึ่งทึ่ชอบในหนังคือการที่เพิ่งรู้ว่าไอ้ชักคะเย่อมันมีการแข่งขันจริงๆจังๆ ไปนั่งเปิดคลิปดูเพลินเลย จริงจังขนาดที่แค่เศษฝุ่นที่พื้นรองเท้าก็มีผลต่อการแข่งขัน

อย่างไรก็ตาม ช่วงท้ายในการแข่งขันหนังมันบิวส์แบบสุดตัว บิวส์หนักมากจนต้องยอม ช่วงท้ายเลยเป็นช่วงที่ดีที่สุดของหนังไป

20/12/17 – Wonder (Stephen Chbosky/ US/ 2017) – 2.5/5

ไม่เคยอ่านหนังสือ เราเลยรู้สึกว่าหนังมันน่าจะเด็ดขาดได้กว่านี้ นี่มันสร้างมาจากผู้เขียนและผู้กำกับ The Perks of Being a Wallflower เลยนะเว้ย แต่ทำไมมันดูขาดๆ วิ่นๆ ก็ไม่รู้ อย่างบางซีนใส่เข้ามาแบบไร้ชั้นเชิงจังเลยอย่างซีนโดน bully ในป่าไรงี้ แถมการที่มันทำตัวสว่างไสวขนาดนี้ เล่นใหญ่ในตอนจบขนาดนั้น เราเลยมีปัญหากับหนังพอควรเลย อารมณ์เหมือนหนังที่พ่อสร้างให้ลูกดู

แต่ก็ถือว่าโชคดีที่หนังมันได้การแสดงดีๆมาช่วยไว้ เราชอบทุกตัวละครเลยแฮะซึ่งมันก็ดีมากที่หนังเล่าเรื่องแยกตามตัวละคร แต่มีติดอยู่หน่อยก็ตรงแรงขับของมิแรนด้าที่เราดูแล้วไม่เข้าใจจริงๆ แถมมาเป็นแม่พระอีก อะไรของมึงค่ะ

ปล. พอมาได้ทราบว่าตัวหนังสือจริงๆสว่างไสวกว่าตัวหนังอีก เราก็ อืมมมมม สว่างกว่านี้มันจะขนาดไหนว่ะ???

21/12/17 – Wet Woman in the Wind (Akihiko Shiota/ Japan/ 2016) – 4/5

ชายหนุ่มผู้หลีกหนีผู้คน เข้าไปใช้ชีวิตตามลำพังในป่า สร้างบ้านพักเล็กๆ อยู่อาศัยด้วยการหากินแบบง่ายๆ เวลาว่างก็หาของเก่ามาไว้ใช้สอย ไม่ก็ดริฟกาแฟดื่ม ใช้ชีวิตปานฮิปสเตอร์ จนวันหนึ่งขณะที่เขานั่งพักอยู่ริมทะเล สาวเจ้านางนึงที่มาจากไหนก็ไม่รู้ ปั่นจักรยานลงทะเลไปเสียเฉยๆ นั่นยังไม่ช็อคเท่ากับการที่เธอถอดเสื้อที่เปียกออกมาบิดน้ำออกโดยไม่ได้ใส่บรา เมื่อนั้นวิถีชิวิตอันสงบสุขของเขาก็เริ่มสั่นคลอน

หลังจากที่เขาปฏิเสธ offer ดีๆจากเธอ เธอเลยแปลงร่างไปเป็นนักล่าสวาท เอาเค้าไปทั่วไม่ว่าชอบหรือหญิง แต่ยกเว้นเขา เขาไม่มีวันได้แอ้มเธอ และแล้วความจริงก็ปรากฏว่าเหตุใดเขาถึงต้องมาอยู่โดดเดียวโดยลำพัง ก็เพราะความขี้เงี่ยนของตัวเอง เอาเขาไปทั่วไม่ต่างจากเธอ ชื่อเสียขจรขจายแม้จะถูกกล่าวหา คนอื่นก็ยังเชื่อว่าเขาเป็นคนทำ และเมื่อความอดทนถึงขีดสุด ความฉิบหายจึงมาเยือน (ด้วยซีนเอากันต่อเนื่องหลายนาที)

จริงๆหนังไม่ได้ดีนักหรอก หลายเหตุการณ์เกิดขึ้นแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย มันเลยแลดูประหลาดเอามากๆ แต่ก็นั้นแหละ เพราะความประหลาดเหล่านั้นมันเข้ากันได้ดีกับประเด็นของหนังที่ว่าด้วยเรื่องของการปกปิดตัวตน การกระเทอะเปลือกนอกให้เห็นตันตนที่แท้จริง ผ่านรูปแบบของการแสดงที่รากของมันคือการกลายเป็นคนอื่น หรือถ้ามองให้สุดโต่งกว่านั้นในแบบเซอร์เรียล มันอาจคือการปลอมตัวมาของเสือสมิงเพื่อมาล่อลวงชายให้ติดกับ ซึ่งในการมองแบบหลังที่แหละที่ทำให้เราชอบ

ชอบนางเอกมาก Yuki Mamiya ชอบลุกของนาง ทำไมมีสเน่ห์อย่างนี้ รักๆๆ

ปล. นี่คือหนึ่งในห้าของโปรเจกต์ Roman Porno Reboot เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 45ปีของหนังพิงก์ฟิล์มตระกูล Roman Porno จากค่าย Nikkatsu ในช่วงปี 1971 – 1988

23/12/17 – The Third Murder (Hirokazu Kore-eda/ Japan/ 2017) – 4/5

คือรู้กันอยู่แล้วแหละว่า โคริเอดะ ถ้าทำหนังสืบสวน-ฆาตกรรม ยังไงมันก็ต้องไม่ใช่เรื่องการตามจับตามหาฆาตกรแน่ๆ ซึ่งถึงแม้ว่าเราก็รู้อยู่ว่ามันเป็นเช่นนั้น แต่ก็ต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับเขาอยู่ดี

แน่นอน โคริเอดะ จับเอาความเป็นมนุษย์มาใส่ไว้กับทุกตัวละครได้อย่างงดงาม ลุ่มลึก ตามแบบที่เขาถนัด ซึ่งพอพล็อตมันพูดถึงเรื่องความถูก-ผิด ความผิด-บาป ทุกอย่างมันเลยหม่นเทาไปหมด

แถมยังแผ่แนวคิดและวิธีการสืบคดี-ว่าความ ให้เห็นด้านมืดๆของมัน

คงไม่ได้เป็นหนังโคริเอดะที่ชอบมาก แต่มันดีงามในตัวเองจริงๆ

24/12/17 – French Cancan (Jean Renoir/ France/ 1955) – 2/5

พอดีต้องไปธุระแถวสาย4 เลยแวะไปดูหนังเรื่องนี้ที่หอภาพยนต์

เรื่องคือเจ้าของคาเฟ่ที่มีการแสดงระบำหน้าท้องกำลังจะเจ๊ง เขาเคยคิดหาทางอยู่รอดจนไปได้พบกับระบำแคนแคน เลยคิดนำมาทำเป็นการแสดงหากินกับโรงละครใหม่ ส่วนพล็อตรองก็มีเรื่องความรักของเขากับนักเต้นหน้าใหม่ผู้มีคนหมายปองมากมาย

ด้วยความที่เป็นหนังเก่ามาก อะไรๆก็เดินตามขนบของมัน ถึงขนาดนางเอกที่เป็นลูกเจ้าของร้านซักรีดมีเจ้าชายแสนดีโครตๆมาหลงรักแต่เธอกลับไม่รักตอบหรือกับอาการงอนแบบไร้สาระมากๆของนาง

แต่จะมีที่เราขัดใจอยู่หน่อยก็คือความเป็นใหญ่ของผู้ชายในเรื่อง ซึ่งอาจมาจากะแนวคิดสมัยนั้น

25/12/17 – Tetsuo, the Iron Man (Shinya Tsukamoto/ Japan/ 1989) – 4.5/5

ด้วยเรื่องของคนที่ค่อยๆกลายเป็นมนุษย์เหล็ก เลยคิดว่าหนังมันน่าจะช้าๆนิ่งๆ แต่ให้ตาย แม่ง! กลายเป็นเหมือนวิ่งสปริ้นในหนึ่งชั่วโมงแบบนันสต๊อป!

หนังเดินเรื่องไว ไม่แคร์เหี้ยห่าใดทั้งสิ้น ใส่เทคนิคมาแบบจัดเต็ม แล้วก็อย่าอุตริเดาเรื่องเหี้ยห่าใดๆทั้งนั้น จะตีความเหี้ยห่าถึงสังคมญี่ปุ่นอะไรก็เรื่องของมึง แต่หน้าที่หลักของมึงเหล่าคนดูคือวิ่งตามหนังไปนั้นแหละ ดูจบให้อะดรีนารีนพุ่งกระจาย!!!!

ไม่แปลกที่จะได้ชื่อว่าเป็นหนังคัลล์อันดับต้นๆ กราบตีนๆ

27/12/17 – Die Tomorrow (นวพล ธำรงรัตนฤทธิ์/ ไทย/ 2017) – 2.5/5

ส่วนที่เราชอบที่สุดของมันน่าจะเป็นการที่เรารับรู้ได้ถึงอาการหมกมุ่นลุ่มหลงในความตายของนวพล จนเกิดการตั้งคำถาม หาคำตอบแล้วก็ก่อร่างมันให้กลายเป็นหนังโดยไอเดียที่ว่า “ก่อนการตายหนึ่งวัน มันมักเป็นวันธรรมดาวันหนึ่ง” และใช้วัตถุดิบจากเหตุการณ์การตายที่เกิดขึ้นจริง

ดังนั้นจากโจทย์ที่เรารู้อยู่แล้วว่าในแต่ละเรื่องจะมีคนตายในวันรุ่งขึ้นหนึ่งคน สิ่งที่เราอยากเห็นก็คือการได้ดูเรื่องที่มันถ่ายทอดความรู้สึกร่วมกับการตายที่เกิดขึ้นในแต่ละเรื่องได้ ซึ่งก็คงหนีไม่พ้นการแนบเคียงชีวิตตัวเองเข้าไป แต่ด้วยความที่มันเป็นหนังสั้นมาเรียงต่อกัน เพราะความสั้นมันเลยไม่สามารถใส่มิติอะไรเข้าไปได้มากนัก ผลคือไอ้เรื่องที่ไกลตัวเรามันเลยไม่สามารถทำงานได้อย่างที่มันควรจะเป็น เลยกลายเป็นชอบเป็นเรื่องๆไปและไม่ประติดประต่อใดๆตลอด 70 นาทีของหนัง

จริงอยู่ที่เราอาจพูดได้ว่าหนังต้องการนำเสนอให้เห็นว่าก่อนมีคนตาย มันก็เป็นแค่วันธรรมดาวันนึง แต่นั้นแหละ ความธรรมดาที่แนบเคียงเราไม่ได้มันก็ไม่ได้น่าจดจำนี่หว่า

อีกเรื่องที่เราว่ามันเป็นปัญหามากๆคือการที่แต่ละเรื่องมีมูตโทนเหมือนๆกันหมดเลย มันเลยยิ่งง่ายในการเทียบแต่ละเรื่อง ชอบผสมน่าเบื่อปะปนกันไป

เรื่องที่ชอบที่สุดคือหนีไม่พ้นตอนซันนี่กับพลอย ชอบมากแบบถ้าเป็นหนังสั้นเรื่องเดียวคงติดท๊อปไปเลย คนที่กำลังจะตายแต่ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่แต่คนรักเสือกตายไปก่อน น้ำตาไหล พลอยดีเหี้ยๆ (อีกสองเรื่องที่ชอบคือพี่สาว-น้องชายและตอนของเต้ย บวกด้วยเรื่องของคุณลุงที่อยากตายแต่ไม่ตายซักที)

ปล. หรือเพราะเราเคยผ่านการเผชิญหน้าความตายของคนที่เรารักมาแล้วหว่า เราเลยเฉยๆมากๆกับความตาย ไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรกับมันขนาดนั้น

28/12/17 – The Torture Club (Kota Yoshida/ Japan/ 2014) – 4/5

ชอบน้อง Yuki Mamiya จาก Wet Woman in the Wind เลยลองตามหางานเก่าที่น้องเคยแสดงจนพบกับเรื่องนี้ ก่อนจะได้พบว่าบทของน้องมีน้อยมาก (ฮือๆ) แต่ก็ถือว่าโชคยังดีที่หนังมันน่าสนใจ

ชื่อหนังก็บอกอยู่แล้วว่ามันต้องมาแนว S&M แน่ๆ ตัวเรื่องว่าถึงกลุ่มที่ฝึกซ้อมการทรมาน ทั้งการเป็นผู้กระทำ (Sadist) และถูกกระทำ (Masochist) ในโรงเรียนสตรีล้วนชื่อดังแห่งหนึ่ง ที่นี่ตัวนางเอกผู้ใสซื่อดันจับพลัดจับพลูต้องเข้ามาร่วมคลับ แล้วหนังมันก็เดินไปพร้อมๆกันระหว่าง S&M กับเรื่องรัก

สิ่งที่เราชอบคือการเซ็ตอับให้ไอ้คลับแบบนี้เป็นคลับแบบเปิดเผยเป็นทางการของโรงเรียนเลย ใครทำอะไรผิดก็จะโดนลงโทษโดยการพามาทำโทษในคลับนี้ มีโลกของการแข่งขัน S&M แบบจริงๆจังๆ คือมันเซ็ตอับการรับรู้ไปในทางของมันเลยซึ่งมันดีมากที่ไม่ต้องมาสั่งสอนเหี้ยห่าอะไร แล้วก็ให้อีตัวนางเอกมันนับถือคริสต์ การถูกโบ้ยที่มันเลยคล้องกับการไถ่บาป

แต่เดี๋ยวก่อน มันมีทวิสต์ตรงกลาง ที่เราชอบมากเลย

***สปอยล์ ****

คืออีรุ่นพี่ที่นางเอกหลงรักผู้เป็นทายาทแห่งตระกูลด้าน Sadist ดันถูกค้นพบโดยนางเอกว่าจริงๆแล้วอีรุ่นพี่แม่งเป็น Maso แต่ปิดตัวเองไว้ ที่นี้นางเอกมันเลยเปลี่ยนบทบาทเลย จาก Maso ไปเป็น Sadist ไอ้การไถ่บาปของนางเลยเปลี่ยนรูปไป ซีนพีคคือการเอาไม้กางแขนช่วยตัวเอง กรี๊ดดดดดด

แล้วคือคนที่เข้ามาในคลับทั้งคู่ก็เข้ามาด้วยเรื่องรัก ยอมเจ็บเพื่อรักอะไรงี้ ฟังดูแขยง แต่อย่างที่บอกว่าโลกในหนังมันถูกเซ็ตมาแบบนี้อยู่แล้วเราเลยไม่ติดใจอะไร ที่เด็ดคือมันมีกฏของกลุ่มข้อหนึ่งว่าห้ามแสดงความรู้สึกใดๆต่อกัน แต่สุดท้ายทุกตัวละครมันก็ทำไม่ได้

ช่วงท้ายมันเลยได้กลายไปเป็นหนังรักอย่างสมบูรณ์ เป็นหนังรักหวานๆไปเลย แถมเป็นหนังรักเกย์ที่นิยม S&M ด้วย เก๋ไก๋มาก

29/12/17 – เปรมิกา ป่าราบ (ศิวกร จารุพงศา/ ไทย/ 2017) – 4.5/5

ภาพรวม รวมไปถึงหน้าหนังมันอาจไม่ได้ดีเด่นอะไร เหมือนเป็นแค่หนังผีตลกไทยอีกเรื่องในบรรดาหลายๆเรื่องที่ผ่านมา แต่พอลองได้ดูแล้วกลับพบว่ามันน่าสนใจจนกลายเป็นหนังเซอร์ไพร์สปลายปีไปและน่าจะติดท๊อปแน่ๆ

ในเรื่องราวเชยๆที่ว่าถึงกลุ่มคนไปพักในโรงแรมโดดเดี่ยวกลางป่าที่มีผี ผีที่ชื่อเปรมิกาผู้เชื้อเชิญแกมบังคับให้เหล่าบรรดาแขกมาร้องเพลง หากร้องดีก็รอด แต่ถ้าร้องแย่หรือไม่ร้องก็โดนขวานสับ!

และนั่นคือลูกเล่นที่หนังมันนำมาใช้ ตู้คาราโอเกะกับการให้คะแนนที่เราคุ้นเคย อันเป็นลูกเล่นที่เราถูกโฉลกกับมันมากๆ มันทั้งเก๋ ฉลาด ทั้งสนุกและเพลงที่ถูกใช้ในหนังก็ใช้ในการเล่าเรื่องได้ด้วย โดยเฉพาะเพลงสุดท้ายที่ทรงพลังมากกกกก

แล้วมันก็พยายามยั่วล้อขนบหนังผีไทย โดยเฉพาะตระกูลหนังผีปอบที่เราคุ้นเคย ทั้งดารารับเชิญเจ้าของร้านเสื้อผ้า, การวิ่งหนีผีหรือแม้กับการซ่อนในตุ่ม เราชอบซีนเหล่านี้มากเป็นการส่วนตัว ยิ่งมันเอามาผูกกับเพลงด้วย ทำเอาตบเข่าฉาดๆๆ

แม้ช่วงแรกๆของมันจะทำให้รู้สึกน่ารำคาญอยู่บ้าง แต่พอมันเริ่มเข้าประเด็นหลักแล้วหนังมันก็เริ่มกลับมาแข็งแรงและทำให้เรามองเห็นสิ่งที่ในช่วงแรกเรายังมองไม่เห็น ในที่นี้คือเรื่อง ตัวตนและการมีอยู่ของคนซักคนหนึ่ง เนยแยมเน้นภาพลักษณ์เพื่อการมีอยู่ในวงการ, ตุลปกปิดตัวตนจริงๆเพื่อคนอื่น, พี่เคร่งโดนอดีตทำร้ายจนต้องเก็บซ่อนตัวตนเอาไว้, สาวทอมที่ลื่นไหลเพศตัวเองได้เพื่อความอยู่รอด หรือกับคู่รักที่พยายามลืมการที่ทำให้ลูกตัวเองไม่ได้เกิด

และกับเปรมิกา สาวน้อยต่างด้าวที่แทบไม่มีตัวตนในสังคม ไม่มีแม้ชื่อจริงๆ ซึ่งสิ่งเดียวที่ทำให้เธอมีตัวตนคือการร้องเพลง ร้องเพลงเพื่อรู้ภาษาไทยไปพร้อมกับรับรู้ว่าเธอยังมีตัวตนในสังคมที่แวดล้อมเธออยู่ ซึ่งเธอก็ใช้การร้องเพลงนี้เพื่อเปิดเผยตัวตนแกเหยื่อของเธอเชกเช่นกัน

ชอบที่พี่ชายฟิล์มซิกเขียนไว้ว่า ถ้าหนังเรื่องนี้ทำออกมาเป็นหนังดราม่า มันจะถูกแบน ซึ่งโคตรเห็นด้วยมากๆ ตอนดูก็แอบคิดถึงหนังอย่าง The Road to Mandalay (2016)

ส่วนใครที่ชอบ เบส ณัฐสิทธิ์ ยิ่งควรไปดู

หากมีโอกาส จะดูอีกรอบ อยากดูซีนร้องเพลงของเปรมิกาซีนนั้นอีก

31/12/17 – Night at the Museum: Secret of the Tomb (Shawn Levy/ US/ 2014) – 1/5

ช่องสามเอามาฉาย จำอีสองภาคแรกไม่ได้แล้ว กะว่าจะดูเพลินๆแต่ก็พบว่าอะไรจะไม่สนุกได้ขนาดนี้ ง้อยง่อย จนรู้สึกว่าหนังชุดนี้มันควรจะเลิกทำได้แล้วแหละ

 

 

31/12/17 – Antiporno (Sion Sono/ Japan/ 2016) – 4.5/5

แสบมาก ครึ่งชั่วแรกนึกว่าเป็นหนังปลดปล่อยพลังหญิงในญี่ปุ่น ประเทศที่ขึ้นชื่อเรื่องความไม่เท่าเทียมทางเพศมากที่สุดดประเทศหนึ่ง แต่พอเข้าช่วงเวลาหลังจากนั้นเท่านั้นแหละ แม่ง! ตีประเด็นพลิกไปอีกด้าน กลับมาโบ้ยตีเสียเฉยๆ แรงแบบกระอักเลือด

ชอบที่มันพ่นทุกอย่างออกมาแบบไม่มีบันยะบันยัง Freedom of speech เอย อาการมือถือสากปากถือศีลเอย อิสระภาพเอย พอมันจัดเต็มแม็คแล้วโดนพลิกกลับแค่กริ๊กเดียว เหมือนเสยหมัดเข้ามาที่ค้างก่อนรัวหมัดเร็วๆในช่วงท้ายให้ลงไปกอง

หนังมันเล่าเรื่องไม่ได้จริงๆ เพราะถ้าเล่ามันจะสปอร์ยเลย

ดีใจที่ยังคงชอบงานของโซโนะอยู่